اصفهان‌امروز/ آزاده جزینی: انجمن امداد دانشجویی و مردمی ایما، یک سازمان مردم‌نهاد غیردولتی و غیرسیاسی است. این سمن در پاییز 1388 به همت چند دانشجو شکل گرفت تا قدمی هرچند ناچیز در جهت حل آسیب‌های اجتماعی بردارد. حوزه اصلی فعالیت انجمن، کودکان محروم از تحصیل شهر اصفهان است. در راستای آموزش کودکان محروم گروه‌های مختلفی شکل گرفت تا پروسه آموزش و خدمات‌رسانی در شاخه‌های مختلف و با همکاری دانشجویان و مردم داوطلب سمت و سویی درست گیرد.

در ابتدا با چند دانش‌آموز فعالیت آغاز و در طول زمان به تعداد آنها افزوده شد. در کنار بحث آموزش درسی درزمینهٔ فرهنگی نیز فعالیت‌های انجام گرفت. گروه مشاوره برای بحث تربیتی، پله‌های کاغذی برای رواج فرهنگ کتابخوانی، بالا بردن سطح جهان‌بینی و گروه خلاقیت برای کشف استعدادها، مرحله‌به‌مرحله شکل گرفتند.

خدمات‌رسانی صرفاً آموزشی و مختص کودکان نبوده و مادران و زنان سرپرست خانوار نیز در جمعیت هدف قرار می‌گیرند. ولو این‌که درزمانی نیاز به خدمات جانبی دیگر باشد، گروه مددکاری، بهداشت و سلامت اقدامات لازم را صورت می‌دهند.

و در این میان گروه حقوقی که بحث گرفتن شناسنامه و امور حقوقی مددجویان را پیگیری می‌کند. ازجمله آسیب و معضلات موجود در منطقه، معضل اعتیاد است که همواره در حال گسترش و نشر بین افراد و سنین مختلف است.

خانواده‌ای که با اعتیاد مواجه است، کل شاکله آن ازهم‌پاشیده و فرد اعضای آن با مشکلات عدیده‌ای روبه‌رو می‌شوند. از تحت آسیب قرار گرفتن کودک و تا اقدام به بزه، برای تأمین مواد مخدر و حتی استفاده از فرزندان برای پخش و جابه‌جایی.

مورد دیگر هجمه مهاجرینی است که در منطقه‌ای ساکن‌اند و اغلب فاقد مدرک هویتی و اقامت غیرقانونی هستند و گاهی نیز معضلاتی از جنس فقر فرهنگی که ناگاه نسل به نسل به یک خانواده نشر پیداکرده و آنها را از هم می‌پاشد.

عدم آگاهی نسبت به ثبت ازدواج و تولد نوزاد در خانه و عدم اقدام جهت صدور گواهی ولادت باعث ازدیاد کودکان فاقد اوراق شناسایی و محروم از تحصیل می‌شود. و ایما تنها تلاش دارد که حتی شده با یک اشاره‌ای کوتاه به جامعه و مردم تغییری هرچند کوچک را ایجاد کرده و برای حل آسیب‌های اجتماعی فعالیت‌های بنیادی صورت دهد.

اما گاهی چنان گره مشکلات خانواده کور می‌شود که باوجود تلاش‌های بسیار عملکرد مناسبی نداشته و حتی انگیزه اعضا افت می‌کند و شاید دست از فعالیت کشیده و همه‌چیز را رها می‌کند اما این احساس ناتوانی پایدار نخواهد بود.

من احساس می‌کنم اگر سمن‌های چون ایما نبود هیچ‌گاه صدای کودکان محروم از تحصیل به گوش مسئولین نمی‌رسید و راه تحصیلشان با تعیین یک قانون هموار نمی‌شد.