در میان قهرمانان کشورمان، دختری وجود دارد که کمتر کسی است که زندگی پرفرازونشیب او را بداند و از دشواری‌های پیمودن مسیر موفقیت‌های او خبر داشته باشد. مریم رحمانی بدمینتون کار 23 ساله اصفهانی است که علی‌رغم دست‌وپنجه نرم کردن با بیماری نارسایی کلیه، امید را از دست نداد بلکه با پرداختن به ورزش سعی کرد به بیماری‌اش غلبه کند. او 13 سال است که عضو تیم ملی بدمینتون بوده و با مدرک لیسانس حسابداری در سازمان حمل‌ونقل بار و کالای درون‌شهری مشغول به کار است. با مریم به گفتگو نشستیم و او به سؤالات ما این‌گونه پاسخ داد:

1- ظاهراً با بیماری هم‌دست و پنجه نرم کردی. درباره بیماری‌ات برای ما بگو؟

در سن 11 سالگی دچار مشکلات عمده‌ای شدم که سلامتی‌ام را به خطر انداخت و کلیه‌هایم آسیب دید. شرایط بسیار بدی بود که دلم نمی‌خواهد در موردش صحبت کنم، اما همین بیماری باعث شد تا اینجا برسم. وضعیت بد جسمانی در من حالتی ایجاد کرده بود که احساس خلأ می‌کردم. به شرایطی رسیده بودم که احساس می‌کردم، خانواده و دوستان و اطرافیانم نمی‌توانند این خلأ را پر کنند. به همین خاطر به سمت ورزش رفتم. ورزش به من کمک کرد تا از آن شرایط بد روحی و جسمی به اینجا برسم که ملی‌پوش تیم بدمینتون باشم. سختی راه ورزش خیلی زیاد بود و اما خوشحالم که به سمت ورزش رفتم زیرابه من روحیه داد و تا اینجا مرا آورد. بهای ورزش در اینجا برای بانوان بسیار سنگین است. من خیلی اذیت شدم و نمی‌دانم چرا بانوان در مسیر ورزش بااین‌همه مشکل روبرو می‌شوند.

2 - به چه مسابقاتی اعزام‌شده‌ای و کدام مسابقه برای تو مهمتر از بقیه بوده است؟

در مسابقات زیادی حضور داشتم عناوین زیادی نیز کسب کردم. صاحب مدال‌های رنگارنگ مسابقات جهانی آرژانتین، آفریقای جنوبی، اینچئون کره جنوبی، سوئد و تایلند هستم. همه این مسابقات برایم مهم بود.

3 - در حال حاضر خودت را برای چه مسابقاتی مهیا می‌کنی؟ همین‌طور درباره محدودیت‌های خودت در این مسیر بگو. چه چیزی پیمودن این راه را برای تو که یک بانوی ورزشکار هستی دشوار کرده است؟

به‌زودی به مسابقات جهانی اسپانیا می‌روم. این رقابت‌ها بسیار حائز اهمیت است؛ اما با مشکل بزرگی روبرو هستم و آن عدم‌حمایت از سوی متولیان امر است. نمی‌دانم چرا یک ورزشکار زن باید این‌قدر تحت‌فشار قرار بگیرد و جدای از نبود حمایت، متحمل سختی ناشی از سنگ‌اندازی‌ها بشود. دوروبرم را که نگاه می‌کنم هیچ‌کسی را برای حمایت و همراهی نمی‌بینم. علاوه بر اینکه به دلیل تغییر سرمربی‌ام که دلم می‌خواست مربی دارای مدرک یک باشد، مشکلاتم بیشتر نیز شده است.

4 - بیشتر توضیح می‌دهی؟

بله. بعد از مسابقات اینچئون کره جنوبی تصمیم گرفتم مربی‌ام را که مدرک درجه سه داشت را تغییر دهم. به همین دلیل خانم نکیسا سلطانی را که مربی درجه‌یک اصفهان هست را جایگزین خانم نجفی کردم. این تصمیم شخصی سبب شد هیئت بدمینتون مثل گذشته با من همکاری نکند. نمی‌دانم چرا من نباید مربی‌ام را عوض می‌کردم؟ از مسئولین و هیئت بدمینتون استان اصفهان بابت واکنشی که نسبت به تغییر مربی‌ام داشتم گلایه دارم. حالا هم درحالی‌که باید برای مسابقات اسپانیا آماده شوم، مشکل‌دارم. هیچ حمایتی نیست. برای تمرین نیاز به مرخصی دارم که موافقت نمی‌شود. مجبورم برای تأمین هزینه‌های شخصی و ورزشم کارکنم و با توجه به بازنشسته بودم پدرم نمی‌توانم به ایشان جهت تأمین هزینه‌هایم فشار بیاورم. نمی‌دانم چرا یک ورزشکار بانو باید در مسیر ورزش که ضامن سلامتی است این‌قدر متحمل سختی و مشکلات شود.

5 - صحبت پایانی‌ات چیست؟

از خانواده، پدرومادرم و خانم شهرزاد شهیدی پزشک معالجم و تمام دوستانی که در زمان بیماری‌ام من را همراهی کردن تشکرمی کنم. از هیئت بدمینتون استان و شهرداری اصفهان و سازمان حمل‌ونقل بارو کالای درون‌شهری نیز تشکر می‌کنم. به بانوان سرزمینم نیز توصیه می‌کنم مغلوب مشکلات نشوند و با توجه به این جمله که بعد از هر سختی، آسانی است به سمت ورزش بروند و با غلبه بر مشکلات و خودباوری به موفقیت برسند. زنان سرزمین من باید به خودشان باور داشته باشند و در پشت مشکلات و مسائل خانواده، همسر و مسائل اجتماعی مغفول نمانند.