شایعه بیشتر از زلزله دل مردم را میلرزاند/کی به خانه برمیگردیم؟
مناطق زلزلهزده خوی این روزها بعد از وقوع زلزله حال و هوای متفاوتی دارد و یک ایران اینجا جمعاند، شایعات بیشتر از پسلرزهها دل مردم را میلرزاند و آنها می پرسند کِی به خانه برمیگردیم؟
خبرگزاری مهر، گروه استانها- بهنام عبداللهی: هیچیک از کارشناسان هواشناسی نمیتوانند به درستی به شما بگویند که منفی ۶ درجه اعلامی با منفی ۶ درجهای که زیر آوار زلزله لمس میکنی گاهی چهاندازه فاصله دارد؛ وقتی باد سوزناک زمستان با نالههای پدری که تمام تلاش ۳۰ سالهاش را در عرض چندثانیه از دست داده همراه میشود، مثل خنجری تا اعماق استخوان فرو میرود.
با جملات ادبی شاید بتوان خرابیها را تصویر کرد اما پس از چندساعت فکر کردن، نتوانستم جملهای برای توصیف سرمای استخوانسوز و درد جگرسوز مردم زلزلهزده خوی پیدا کنم.
ورود به خوی؛ اینجا همواره جمعه است!
در همان لحظات اولیه ورود به شهرستان زلزلهزده خوی، که من و دوستان خبرنگارم دنبال سوژه بودیم و حتی همین اکنون موقع نگارش این گزارش که دنبال جملهای مناسب میگردم، مادران، پدران و کودکان در روستاهای دورافتاده خوی دنبال چادر و فقط چنددقیقه گرما هستند تا روی باقیمانده امیدشان پتو و چادر بکشند تا حداقل آخرین و مهمترین سرمایه زندگیشان زنده بماند.
این روزها تفاوتی ندارد چهروزی به خوی بروید؛ همواره جمعه است!
یکی از مسئولان فرمانداری خوی میگوید که حدود ۴۰ درصد مردم، شهر را به مقصد تبریز، ارومیه یا تهران ترک کردهاند؛ و شاید این دردناکترین نوع ترک کردن باشد: «وقتی برای آخرینبار به خانهای که تمام خاطرات سالها زندگیات را در آن گذراندهای نگاه میکنی و با فروبردن بغضت سوار ماشین میشوی و به سوی آیندهای نامعلوم قدم برمیداری؛ شبیه درد نیست؛ مصدر درد است.»
نگاه دوخته به سقف و لوستر!
«یک کانال تلگرامی که پیش از این نیز وقوع زلزله خوی را پیشبینی کرده بود؛ حالا نوشته است که هجدهم بهمنماه زلزلهای شدیدتر سراغ این شهر خواهد آمد.» این را یکی از جوانانی که در کمپ هلال احمر ساکن است میگوید و با جاری شدن قطرات اشکش این جملات خیس را به ما تحویل میدهد: «از وقتی دختر ۸ سالهام این را شنید، مدام چشمش به لوستر خانه بند بود که موقع وقوع زلزله زود بتواند بیرون فرار کند. برای همین تصمیم گرفتیم فعلاً برای آرامش خانوادهمان در چادر بمانیم.»
تقریباً میتوان گفت اغلب مردم خوی از طرفی حیران خرابی خانهها و کاشانههایشان هستند و دوبرابر آن؛ نگران آیندهای که از آن بیخبرند. شایعات اینجا بیشتر از پسلرزهها با روح و تن انسانها بازی میکند.
ما خبرنگاران خبرگزاریهای رسمی کشور؛ شاید چندمین گروه رسانهای بودیم که در خوی حضور مییافتیم. اما با مرور مطالب منتشر شده در رسانهها و فضای مجازی میتوان فهمید حرف اهالی به همه خبرنگاران، تقریباً مشترک بوده است.
خدا از بسیج و سپاه و نیروهای مسلح راضی باشد
یکی از اهالی روستای ینگجه فرورق که در این زلزله اغلب منازل و بناهایش تقریباً ۸۰ درصد تخریب شده است؛ میگوید: «خدا را شکر امدادرسانی مناسب است.»
خیابانهای خوی بیشباهت به ایام عزاداریهای حسینی نیست. از هر چند قدم آشپزخانهای مردمی به پا شده تا غذای گرم سر سفره آسیبدیدگان برسد. چندین هیئت حسینی از تبریز عازم خوی شدهاند و به صورت شبانهروزی به پخت و توزیع غذای گرم مشغولاند.
شب را در یکی از روستاهایی که حدود ۴۵ دقیقه با خوی فاصله داشت گذراندیم. البته شاید به نظر عجیب برسد که چرا وقتی خود روستاییان برای اقامت امن در کمپهای هلال احمر اسکان داده میشوند، خبرنگاران چرا یک روستای دورافتاده را که برف تقریباً راهش را مسدود کرده بود، انتخاب کردند.
شاید یکی از دلایلاش ، آبگوشت خوشمزهای بود که همسر آقای نجفی برای شام ما تدارک دیده بود اما علت اصلی همان رفتار گرم و مهماننوازانه آقای نجفی و همولایتیهایش بود.
«از زمان وقوع زلزله که بسیاری از روستاییان اطراف و حتی خود شهروندان خوی نمیتوانند در خانههایشان اقامت داشته باشند؛ ما اهالی روستای ممشخان میزبان دویست خانوار هستیم.» آقای نجفی این جمله را میگوید و اضافه میکند: «البته هرچند زندگی چند خانواده در یک خانه کوچک روستایی مشکل است، اما به هرحال ما آنها را مهمان خود میدانیم و هر وعده برایشان غذای گرم تهیه میکنیم.»
دولت به تنهایی نمیتواند؛ مردم به داد همدیگر برسند
او همچنین معتقد است که در چنین حوادث بزرگ و تلخی، دولت به تنهایی نمیتواند از پس همه کارها بربیاید و این مردم هستند که باید به داد همدیگر برسند و نگذارند هموطنانشان سختی بکشند.