خدای خشمگين شهريار...
سوت پايان اولين مسابقه از مرحله نيمهنهايی جام حذفی، شادی دسته جمعی بازيكنان نفت را روبروی نگاه مبهوت هواداران پرشمار سپاهان در نقش جهان رقم میزند.
سوت پايان اولين مسابقه از مرحله نيمهنهايی جام حذفی، شادی دسته جمعی بازيكنان نفت را روبروی نگاه مبهوت هواداران پرشمار سپاهان در نقش جهان رقم میزند. در نماهای قهرمانانه بعد از مسابقه از نفتيها، هيچ نشاني از سرمربي تيم و تلفيق هميشگي فرياد و خشونت در سيمایاش نيست. دايی لحظاتی قبل از پايان مسابقه از كنار زمين اخراج شده تا فيناليستشدن را روي سكوهاي ورزشگاه خانگي تيم ميزبان، جشن بگيرد. واكنش دايی به اين پيروزي دراماتيك؛ هرگز غافلگيركننده نيست. او كه در همه دقايق مسابقه دست از اعتراض به داور برنداشته؛ او كه با جنجالساختن در كنار زمين؛ دروازهبان اصلي تيمش روبروي ضربه پنالتي احسان حاج صفي ايستاده و تمركز هافبك مليپوش سپاهان را از بين برده؛ در پايان اين پيروزي شيرين از جملاتي تلخ استفاده ميكند. شهريار در ژست مربي برنده، از اطمينانش به پيروزی حرف ميزند: من مطمئن بودم كه خداي بالاي سر؛ حق را به حقدار ميرساند. حالا هي بروند تقلا كنند. تا آن بالايي نخواهد هيچ اتفاقي نمی افتد. حالا سوال اصلي اينجاست كه اگر سرمربي نفت به شايستگي و صعود تيمش باور داشته، چرا در كنار زمين با ابزار تهديد، تندخويي و توهين با گروه
داوري برخورد كرده است؟ محكومكننده امروز تقلاها، كنار زمين در نقش جهان بيشتر از هر كسي ديگري تقلا به خرج داد تا بازيكن حريف در يك جو مشتنج و ناعادلانه، پشت ضربه پنالتی قرار بگيرد.
سالهای سال است كه هياهو، مهمترين ابزار دايی براي برنده شدن در مسابقههاي مختلف شده است. او به جاي فكر كردن، فرياد ميزند و به جاي نقشه ريختن، اعتراض ميكند. آقاي مربي از نگاه خودش، هرگز شكست نميخورد و فقط وقتي بازنده ميشود كه اشتباهی رخ داده باشد. در همه اين سالها طلبكاري و دشمنتراشي ابدي دايي تبديل به عادت شده اما لحن صحبتهاي اخير او متفرعنانهتر از آن است كه قابل تحمل باشد. بر خلاف آنچه شهريار تصور ميكند، خدا فقط خدای تيمهای او نيست و فقط براي بردن نفت تهران دست به كار نميشود. خدايي كه پشت الفاظ نامحترمانه شهريار عليه داور میايستد و پاي احسان حاج صفي را ميلغزاند، خدايي نيست كه همه آدمهاي دنيا دنبالاش ميگردند.
منبع: آی اسپورت