قصهگوها به میراث فرهنگی و هنری کشور بپردازند
عضو هیات علمی دانشگاه تهران گفت: برای حفظ سنت قصهگویی، باید هویت اصلی قصهها را حفظ کنیم و آموزش و پرورش سعی کند قصهها را به سوی میراثهای فرهنگی و هنری اصیل ایرانی پیش ببرد.
به گزارش مهر، رحمت امینی با تاکید بر این نکته که قصه میتواند از پایههای نمایش باشد، گفت: در تئاتر شکلی به نام نقالی یا پردهخوانی داریم. این شیوهها هم به نوعی قصهای را روایت یا نقل میکنند با این تفاوت که بر حرکت یا همراهی ساز و نقاشی تاکید دارند.این نمایشنامه نویس و کارگردان تئاتر ادامه داد: فراموش نکنیم قصهگویی پایه همه این کارهاست. اگر قصهگوهای خوبی داشته باشیم، میتوانیم انتظار داشته باشیم هنرهای نمایشی یا سینما نیز بهتر پیش بروند. برای مثال وقتی میگوییم ورزش دو و میدانی مادر همه ورزشهاست، به این دلیل است که ورزشکار در این نوع ورزش با وجود انسانیاش صرفا به تقویت قوای بدنیاش میپردازد. در قصه نیز آدمی با وجود، بیان و حافظه خودش اثرگذاری میکند. اگر این بخش قوی باشد در شکلهای دیگر هم با همین بنیه میتواند قویتر عمل کند.امینی درباره سطح کیفی قصههای ارائه شده در جشنواره افزود: پیش از جشنواره خیلی از قصهگوهای حاضر در جشنواره را میشناختم یا کارهایشان را دیده و شنیده بودم. در جشنواره هم قصههایی که دیدم و شنیدم لذت بردم.او با اشاره به اینکه یکی از ارکان جذب مخاطب در هنر روایت است، توضیح داد: گاهی این روایت سر راست و مستقیم است و گاهی پس و پیش و دگرگونیهایی دارد، اما نکته مهم این است که روایت محکم و ارزشمند باشد.این کارگردان تاکید کرد: به اندازه همه آدمها میتوانیم شیوه روایت داشته باشیم. در حقیقت از یک قصه روایتهای متفاوتی داریم، مانند قصه «چوپان دروغگو» که در جشنواره، آنرا با شیوه و روایت دیگری شنیدم. هر کسی میتواند به شیوهای روایت کند که قصهاش رنگ و بوی خاص، متفاوت و مختص به خود را داشته باشد.در این دوره از جشنواره برای نخستینبار نوجوانان امکان شرکت در جشنواره و قصهگویی را پیدا کردهاند. این نمایشنامهنویس تاکید کرد: در حین دیدن و شنیدن قصهها، نوجوانانی را میدیدم که مشتاق و باهوش بودند و سعی میکردند ادامه قصه را پیشبینی کنند. اینکه فرصتی ایجاد شده تا نوجوانان هم در این دوره از جشنواره، قصه بگویند حرکت خیلی خوبی است.امینی تاکید کرد: قصه از همان لالایی بدون کلام آغاز میشود و به قصههای عامیانه و شفاهی، قصه دیو و پریان یا حتی قصههای شاهنامه و ادبیات کهن و معاصر میرسد. اگر میخواهیم پیشرفت کنیم باید هویت خودمان را نیز حفظ کرده و قصههایمان رنگ و بوی خودشان را داشته باشند.