ای‌کاش حال‌وهوای جشنواره از مرکز شهر نمی‌رفت
برگزاری جشنواره فیلم کودکان و نوجوانان در این روزها و شرایط، به‌خودی‌خود اتفاقی بزرگ و ارزشمند است و نشان‌دهنده پیوندی ناگسستنی میان اصفهان و سینمای کودک‌ونوجوان است، نام این شهر با سینمای کودک در ایران و جهان گره‌خورده است و هرچند، امسال خبری از مهمانان خارجی نیست؛ اما همین روشن ماندن چراغ این رویداد در شهر گنبدهای فیروزه‌ای، به‌خودی‌خود مهم و برای حیات فرهنگی کشور، حیاتی است.
اصفهان امروز_ راضیه چنگیز نائین:
برگزاری جشنواره فیلم کودکان و نوجوانان در این روزها و شرایط، به‌خودی‌خود اتفاقی بزرگ و ارزشمند است و نشان‌دهنده پیوندی ناگسستنی میان اصفهان و سینمای کودک‌ونوجوان است، نام این شهر با سینمای کودک در ایران و جهان گره‌خورده است و هرچند، امسال خبری از مهمانان خارجی نیست؛ اما همین روشن ماندن چراغ این رویداد در شهر گنبدهای فیروزه‌ای، به‌خودی‌خود مهم و برای حیات فرهنگی کشور، حیاتی است.
درست است که از برگزاری سی و هشتمین جشنواره فیلم کودکان و نوجوانان در اصفهان خوشحالیم اما نمی‌توان از کنار یک تغییر بحث‌برانگیز در چیدمان امسال جشنواره به‌سادگی عبور کرد. تغییر خانه جشنواره، اتفاق بحث برانگیزی است که انتقاد برخی اهالی فرهنگ و مردم را برانگیخته است. قرار است از یازدهم مهرماه جشنواره سی و هشتم در مرکز همایش‌های بین‌المللی اصفهان برگزار شود و ظاهرا برگزارکنندگان این جشنواره و شهرداری اصفهان، بنا دارند جشنواره را از مرکز شهر دور کنند.
بگذارید برای اینکه بیشتر به درست نبودن این تصمیم جدید پی ببریم کمی به گذشته نگاه کنیم؛ به روزهایی که چهارباغ، پیراهن جشنواره را به تن می‌کرد و جشنواره، روحی بود که در کالبد مرکز شهر دمیده می‌شد. قدم‌زدن در چهارباغ عباسی، تماشای شوروشوق کودکان، صف‌های طولانی و برنامه‌های جانبی و اتمسفری که تمام رهگذران را درگیر خود می‌کرد و جشنواره را به وسعت قلب اصفهان گسترش می‌داد. اما با انتقال «کاخ جشنواره» (همان خانه جشنواره) به سالن همایش‌های بین‌المللی اصفهان، این جوّ زنده و پویا دستخوش تغییر می‌شود. بله، سالن همایش‌ها مدرن، باشکوه و مجهز است، ترافیکش شهر را درگیر نمی‌کند و جای پارک و فضای کافی وجود دارد؛ اما از قلب تپنده شهر فاصله دارد. این دوری مسافت، حال‌وهوای جشنواره را از کوچه و خیابان‌های اصفهان می‌گیرد و آن را در یک فضای ایزوله حبس می‌کند.
احتمالا مسئولان محترم می‌گویند که برای رفت‌وآمد علاقه‌مندان، «اتوبوس رایگان» در نظر گرفته شده است و از طرفی، فیلم‌ها در سینماهای سطح شهر نیز برای عموم اکران می‌شوند. این تلاش‌ها قابل‌تقدیر است، اما واقعیت این است که اختصاص‌دادن اتوبوس، مشکل دورشدن روح جشنواره از شهر را حل نمی‌کند. خانه جشنواره باید جایی باشد که مردم، حتی بدون برنامه‌ریزی قبلی، با آن برخورد کنند و در شادی‌اش شریک شوند. بردن مرکز جشنواره به حاشیه شهر، ناخواسته این رویداد ذاتا «عمومی و مردمی» را به یک جشن «محدود و گلخانه‌ای» برای عده‌ای خاص از مهمانان، خبرنگاران و دست‌اندرکاران تبدیل می‌کند. این جشنواره باید در مرکز شهر جاری باشد تا هر کودک اصفهانی با عبور از کنار آن، رؤیای سینما را در سر بپروراند.
با تمام این نقدها و دل‌تنگی‌ها برای جشنواره‌ای که در دل شهر نفس می‌کشید، انصاف حکم می‌کند که چشم بر روی اتفاقات درخشان و امیدبخش جشنواره سی و هشتم نبندیم. یکی از مهم‌ترین و جسورانه‌ترین نقاط قوت امسال، توجه ویژه به «هوش مصنوعی» و حضور آثاری با این محوریت در جشنواره است.
این بخش به‌روشنی نشان می‌دهد که تیم برگزاری، نگاهی عمیق و روبه‌جلو دارد. در روزگاری که بسیاری از نهادهای فرهنگی هنوز درگیر الفبای شیوه‌های سنتی هستند، اینکه مسئولان جشنواره کودک اصفهان، جلوتر از بقیه، آینده را رصد کرده‌اند و فناوری هوش مصنوعی را به‌عنوان یک واقعیت و ابزاری خلاقانه برای نسل فردا به رسمیت شناخته‌اند، جای تحسین بسیار دارد. این دقیقاً همان چیزی است که از یک جشنواره «بین‌المللی» انتظار می‌رود: همگام بودن با سرعت تغییرات جهان و آماده‌کردن ذهن کودکان برای آینده.
در نهایت، امیدواریم سی و هشتمین جشنواره فیلم کودک‌ونوجوان یازدهم مهرماه در اصفهان آغاز شود و قطعا حضورش برای شهر ما مغتنم است. امیدواریم در سال‌های آینده، ضمن حفظ این نگاه مترقی و آینده‌نگرانه به مفاهیمی چون هوش مصنوعی، پروانه‌های جشنواره بار دیگر مسیر بازگشت به قلب شهر و آغوش چهارباغ را پیدا کنند و میزبان فیلم‌سازان خارجی از سراسر جهان باشد تا جشنواره کودک‌ونوجوان اصفهان، دوباره به معنای واقعی کلمه، «جشنواره همه کودکان و نوجوانان» باشد.
