طراحان ابنالوقت!
سال ۱۳۴۵ شمسی برای نخستین بار سیرک به اصفهان آمد، آن زمان جمعیت شهر معادل یک دهم آمار فعلی یعنی حدود 220هزار نفر بود و سالنها و فضاهای متعدد فعلی برای برگزاری چنین برنامههایی نیز وجود نداشت.
حسن روانشید- اصفهان امروز : سال ۱۳۴۵ شمسی برای نخستین بار سیرک به اصفهان آمد، آن زمان جمعیت شهر معادل یک دهم آمار فعلی یعنی حدود 220هزار نفر بود و سالنها و فضاهای متعدد فعلی برای برگزاری چنین برنامههایی نیز وجود نداشت. بهناچار هندیهای برگزارکننده، بیابانی در محدوده هزارجریب و در کنار کوه صفه را برای این کار انتخاب و چادرهای خود را در آنجا برپا کردند. آنها قرار بود سه ماه در آن محل مردم شهر را سرگرم کنند که این مدت پنج ماه به درازا کشید. مبتکر و مدیریت اجرایی این سیرک بزرگ را سردار ساگر ساهنی و خلیل عقاب به عهده داشتند که نفر اول بعدها رستوران مهاراجا و نخستین سوپر اصفهان را تحت عنوان «بنسی پارس» در میدان انقلاب فعلی تأسیس کرد و نفر دوم کار سیرک داری و بازی در فیلمهای سینمایی را برگزید. آن زمان خانوادهها که هیچ تفریحی جز شنیدن صدای رادیو اصفهان آن هم روزانه چهار ساعت و رفتن به یکی از پلهای خواجو یا سیوسهپل نداشتند تحت تأثیر تبلیغات اتومبیل جیپ بلندگو داری که در سطح شهر به تبلیغات و پخش اعلامیه برای این سیرک بزرگ مشغول بود قرار گرفتند و پدرها را تحتفشار قرار دادند که شبی آنها را به سیرک ببرند و درنهایت این خواسته تقریباً برای درصد بالایی از مردم محقق شد، پدر من هم که در آخرین روزهای برگزاری آن یعنی اواخر مهرماه که هوا سرد شده بود ناچار شد با اینکه ماهها بود رنج بیکاری و نداری را تحمل میکرد با فروش دوچرخه و کت خود پنج بلیت تهیه کند و به هر سختی و مرارتی بود بهوسیله سرویسهای شورلت ویژه جلفا ما را به سیرک برساند که داغش به دلمان نماند! آن شب رویایی بهخوبی گذشت ولی پس از پایان برنامهها که چهار ساعت طول کشید درحالیکه هوای دامنه کوه صفه بهشدت سرد شده بود ناچار شدیم نیمی از راه را که خوشبختانه سرازیری بود در تاریکی محض بهسوی خانه برویم تا به نزدیکی کارخانه شهناز سابق در چهارراه نظر فعلی برسیم و ازآنجا نیز درحالیکه پدرم تمام این مسیر را بدون کت و با پیراهنی نازک همراه ما بود یک تاکسی فیات پیدا کنیم و به خانهمان در خیابان عبدالرزاق کنونی که تازه ساخته شده بود برسانیم. آن زمان تنها دکتر جوادخان توانست این پدر فداکار را پس از یک ماه بستری از بیماری ذاتالریه نجات دهد. کسی که کت و دوچرخهاش را فروخت و برای رفتن خانواده به سیرک هزینه کرده و خود گرفتار یکی از سختترین بیماریهای آن زمان شد! چهار سال پیش هنوز از گرد راه نرسیده کت و دوچرخه اسباب دست مردم را گرو گذاشتند تا ده میلیون دفترچه بیمه سلامت برای مستمندان بدون پشتوانه صادر کنند که تبلیغات آن میتوانست در همه مراحل و انتخابات دوازدهم مؤثر باشد! میگفت: شب جمعه یکی از روزهای مردادماه همین امسال بهاتفاق خانواده به یکی از پارکهای شهر رفته بودیم که پسر هشت سالهام بدون هیچگونه اتفاق خاصی به کمردرد شدید مبتلا شد و طولی نکشید که از درد فریادش به آسمان بلند شد. دستپاچه شدیم و او را به نزدیکترین درمانگاه خیریه شبانهروزی رساندیم اما آنجا فقط یک پزشک عمومی حضور داشت که تنها میتوانست مسکنی به او تزریق کند که البته افاقه نکرد و ناچار بیمار را به بیمارستان الزهرا(س) رساندیم و با کمال تعجب به صفی طولانی در مقابل اورژانسی برخوردیم که تنها یک پزشک عمومی داشت و این کودک همچنان شیون میکرد و از درد مینالید و البته در آن صف طولانی هم بودند کسانی که وضعیتشان وخیمتر از فرزند من بود! به پیشنهاد یکی از بیماران یعنی نفر آخر صف فرزندمان را به بیمارستان کاشانی رساندیم که آنجا نیز وضعیت بهتر از جاهای قبل نبود. درحالیکه این بیمار و دیگر کسانی که در اورژانس و درمانگاه شبانهروزی آن حاضر بودند همگی به پزشک ارتوپد نیاز داشتند. شب از نیمه گذشته بود و ناچار شدیم کودک دردمند را به یکی از بیمارستانهای خیریه در محدوده خیابان زینبیه برسانیم تا با تزریق کورتون التیام یابد و روز و شبهای تعطیل پایان هفته تمام شود تا شاید فرجی برسد. البته هنوز هم گرفتار پزشکانی هستیم که با دیدن دفترچه بیمه سلامت در دست بیمار اخمهایشان را در هم میکشند! این اتفاقات گوشهای از وضعیت درمان در مرکز کلانشهر اصفهان است که باید با دیگر مناطق غیر کلان هم مقایسه شود! و به نظر میرسد از اقدامات چهار سال گذشته وزیر محترم بهداشت و درمان تحت عنوان طرح بیمه سلامت باشد که بیمارستانهای دولتی را در تنگنا قرار داده است! سالهای پیش از انقلاب اسلامی در یکی از قسمتهای همین شهر هر زمان باران میبارید دریاچهای ایجاد میشد و عبور و مرور مردم را مختل میکرد. مسئول برزن (شهردار منطقه) دستور داد در آن محل چاه بزرگی حفر کنند تا آب بارانها درون آن برود، اتفاقاً چند شب بعد آسمان چهره درهم کشید و باریدن گرفت و همه آبهای آن گودال درون چاه رفت. مسئول برزن که خیلی خوشحال شده بود روز بعد شهردار اصفهان را برای تماشای ابتکار خود به محل برد تا از او تقدیر کند. آقای شهردار وقتی طرح موفق را دید به تشویق مسئول برزن پرداخت و در ضمن از او پرسید: این کوه خاک که در کنار چاه است برای چیست؟ مسئول برزن در جواب گفت: خاکها مربوط به چاهی است که حفر شده و نمیدانم باید کجا ببریم. شهردار بلافاصله دستور داد چاهی دیگر حفر کنید و خاکها را درون آن بریزید!
ادامه دارد