پایان عاطفههای کورکورانه!
کودک زمانی که متولد میشود آنچنان نگاه جادویی خود را در چشمان مادر در بستر زایمان و پدر نگران از سلامتی هر دو میدوزد که دیگر نمیتوان این مهر و عاطفه و عشق را از هم جدا و کرد و این آغاز فداکاری و گذشت های بیحدوحصری است که بهپای این طفل نثار میشود.
کودک زمانی که متولد میشود آنچنان نگاه جادویی خود را در چشمان مادر در بستر زایمان و پدر نگران از سلامتی هر دو میدوزد که دیگر نمیتوان این مهر و عاطفه و عشق را از هم جدا و کرد و این آغاز فداکاری و گذشت های بیحدوحصری است که بهپای این طفل نثار میشود. سالها میگذرد و فراز و نشیبها گشت سر گذاشته میشود و این نهال بزرگ و بزرگتر شده و بالا میرود و بهجایی میرسد که احساس میکند به دیگری نیازمند نیست و آغاز ناسازگاریها شروع میشود. به محبتهای مادر و مدیریتهای پدر ایراد میگیرد و خود را علامه دهر فرض میکند. پدر نمیخورد تا فرزندش سیر شود و مادر نمیخوابد تا او در بستر آسوده باشد. با بزرگ شدن فرزند، آنها پیر و فرسوده میشوند و بیتوجهیهایی که در طول زندگی بهسلامتی خود داشتهاند همچون دملی چرکین سر باز میکند و هرکدام از دردی مینالند اما بازهم به فکر خود نیستند و رفاه فرزند را میخواهند. باید برای دختر جهیزیه فراهم کرد و برای پسر شغل! بنابراین از خود کم گذاشتنها بیشتر میشود. آنها عقدههای دوران کودکی خود را به یاد میآورند که به دلیل فقر پدر و مادر نصیبشان شده بود
بنابراین سعی میکردند هر آنچه خود نداشتهاند و آرزویش را تجسم میکردند برای فرزندانشان فراهم کنند، به هر قیمتی که میخواهد باشد! اگر هرروز صبح زود مجبور بودند برای خرید نان در صف نانوایی محل بایستند و سرما و گرما و زورگویی صفشکنان را تحمل کنند حالا اجازه میدهند فرزندان در خواب ناز بمانند و بازهم خودشان راهی صف خرید نان شوند و اینچنین فرزند را از تجربه تهی کنند! میگویند عشق چشمها را کور می کند و عقل را زایل. اما آیا این صحبت درست است نه؟ از آغازین روزهایی که فرزند دست چپ و راستش را شناخت مطیع و مرید او شد تا هر آنچه میخواهد برایش فراهم کند. فرزند بزرگ و بزرگتر شد و این رفتار نادرست پدر را ملکه ذهن خود کرد. پدر همه مصائب را لذت میدانست و به جان میخرید تا روزی که بهاتفاق این پسر که حالا پا به دوران جوانی گذاشته و هجدهسالگی را گذرانده سوار بر اتومبیل شاسیبلند خود میشود تا به شکار رفته و راه و رسم آن را به پسر بیاموزد. از گردنهها میگذرند، پسر از پدر میخواهد تا اجازه دهد در این مکان خلوت رانندگی را تمرین کند. پدر که هیچوقت به او نه نگفته است میپذیرد و جایش را با او عوض میکند. حالا جوان سرمست هوای
تازه و پیچوخمهای کوهستان میشود. به ورودی روستایی میرسند و بیتجربگی کار خودش را میکند. اتومبیل شاسیبلند در یک انحنا با مادری برمیخورد که کودکی در بغل دارد غافل از اینکه طفلی در شکم اوست و میشود آنچه نباید بشود. حالا مادر، فرزند و طفلی در شکم درحالیکه پارچهای سفیدروی آنها کشیده شده در کنار جاده منتظر رسیدن آمبولانس هستند تا بهسوی پزشکی قانونی بروند و افسر مربوطه در حال تحقیق از دو سرنشین اتومبیل است. پدر میگوید حواسم جمع بود اما نفهمیدم این زن و بچهاش از کجا وارد جاده شدند؟ جوان بدون اینکه کلامی حرف بزند به پدرش نگاه میکرد و پدر آماده میشد تا به زندان برود که آخرین فداکاری را برای فرزندش کرده باشد!
ادامه دارد