بدهکاری به معلمان افتخار ندارد!
بازنشستگان فرهنگی که البته وقت آزاد فراوان دارند اما جیبهایشان خالی است هرروز از شهرستانها بهسوی پایتخت روان میشوند تا در مقابل یکی از ارگانهای دولتی یا وابسته به دولت نه بهعنوان تظاهرات بلکه بهصورت استمداد بایستند و خواستههای مشروع خود را بر روی پلاکاردهای مقوایی آن هم با خط خوش معلمی نوشته و با دستهای لرزان خود بالا بگیرند شاید مدیران و مسئولان هنگام عبور از آن نقطه، شیشههای دودی اتومبیل خود را پایین کشیده و بخوانند و اگر نمیخواهند یا نمیتوانند به این خواستههای بهحق جامه عمل بپوشانند.
حسن روانشید - اصفهان امروز : بازنشستگان فرهنگی که البته وقت آزاد فراوان دارند اما جیبهایشان خالی است هرروز از شهرستانها بهسوی پایتخت روان میشوند تا در مقابل یکی از ارگانهای دولتی یا وابسته به دولت نه بهعنوان تظاهرات بلکه بهصورت استمداد بایستند و خواستههای مشروع خود را بر روی پلاکاردهای مقوایی آن هم با خط خوش معلمی نوشته و با دستهای لرزان خود بالا بگیرند شاید مدیران و مسئولان هنگام عبور از آن نقطه، شیشههای دودی اتومبیل خود را پایین کشیده و بخوانند و اگر نمیخواهند یا نمیتوانند به این خواستههای بهحق جامه عمل بپوشانند، سری تکان داده و افسوس دوران بازنشستگی خود را که در پیش رو دارند بخورند! اما بعضی از مسئولان کلان دولت که هرکدام میتوانند نقشی در رفع این معضل داشته باشند گوشها و چشمهایشان را همچنان بسته نگهداشتهاند که خاک درون آن نرود و صداها را نشنوند و حقایق را نبینند! خدا رحمت کند همه رفتگان به دیار باقی ازجمله پدر مرا که دستش از مال دنیا خالی بود و صبح تا شب دنبال کار بنایی در سطح شهر میگشت و بیشتر شبها همچنان تهیدست به خانه برمیگشت. اما همان لحظه نخست که میرسید لبخند بر لب داشت که همه ما پیش خود فکر کنیم امشب دیگر سبیلمان چرب است! سعی میکرد تا از او سؤال نکردهاند حرفی نزند و اگر کسی میپرسید جواب میداد: امروز هم یکی از روزهای خدا بود که گذشت، شاید فردا بهتر باشد و اینگونه زن و فرزندانش را امیدوار نگه میداشت نه اینکه آب پاک را یکمرتبه روی دستهایشان بریزد! هرچه سال آید دریغ از پارسال آید! در طول چهار سال گذشته چهار وزیر برای ارگان پر چالش آموزشوپرورش روی این کرسی نشستهاند اما با توجه به اینکه همه آنها فرهنگی بودند و باید دردها را لمس کرده باشند اما هیچکدام نتوانستند رگ خواب همکاران خود را به دست آورند و همانگونه که باید با آنها حرف بزنند! یکی دم از صداقت کلام میزند و دیگری پاکدستی را به رخ همکاران خود میکشد و سومی از طرح تحولی جدا از اسناد بالادستی دفاع میکند! و امروز نفر چهارم آیه یأس میخواند و از بدهی یک هزار میلیارد تومانی به معلمان سخن میگوید! اما هیچکدام نمیگویند در چنته خدمت چه فکر تازهای دارند تا بتوانند مشکلات عدیدهای را که دامنگیر این وزارتخانه حساس شده رفع کنند! آقایان وزرا: گفتههای شما همان حرفهایی است که همه بازنشستگان و شاغلان این مجموعه از آن خبردارند و نیازمند شنیدن مجدد آنها از زبان شما نیستند بلکه به دنبال کارایی کلیدهایی میگردند که در آغازین روزهای سال ۹۲ قولش دادهشده است ولی هیچکدام نتوانسته است قفلهای زنگزده را باز کند! کسی که کاری را میپذیرد باید متکی به توانایی انجام آن باشد که در خود سراغ دارد نه سابقه یا مدرکی که پیرامون آن گرفته است. فرهنگیان و بازنشستگان، دوران طلایی وزارت دکتر محمدعلی نجفی را هرگز از یاد نمیبرند که بدون هیچ پیششرط و قول و وعدهووعیدی توانست تحولاتی در وضعیت ثبات کار و درآمد این قشر فرهنگی و بازنشستگان و مستمریبگیران آن ایجاد نماید. با رسانهها ارتباطی تنگاتنگ داشت به طوری که اصحاب آن خود را فرهنگی و معلم فرض میکردند و سعی داشتند صفحات خود را تنها به رهنمودها اختصاص دهند چرا که میدانستند نقدها پذیرفته و سعی در رفع معضلات میشود. اما امروز و طی چهار سال گذشته در قبال امربهمعروف و نهی از منکر از جانب رسانههای مکتوب تنها جبههگیری بوده است و تکذیب لذا در این ورطه اعلام بدهی یک هزار میلیارد تومانی به معلمان افتخار بهحساب نمیآید و مشکلی را حل نخواهد کرد!
ادامه دارد