هرآن کس که خواب است سهمش بر آب است!
آن روزها که بچه بودیم سحرخیزی نوعی امتیاز بهحساب میآمد، نه اینکه زودتر از خواب بیدار میشد از نوع «ژن» های برتر بود!
حسن روانشید - اصفهان امروز : آن روزها که بچه بودیم سحرخیزی نوعی امتیاز بهحساب میآمد، نه اینکه زودتر از خواب بیدار میشد از نوع «ژن» های برتر بود! بلکه میتوانست حداقل صبحانهای سیر و دلچسب آنهم از نوع حلیم و عدس همراه با نان داغ سنگک نوش جان کند، اما اگر در رختخواب که البته تخت خواب به ازمابهتران تعلق داشت! این دنده و آن دنده میشدیم خواهر و برادران متعدد ما که دور یک سفره مینشستند همه غذا را خورده بودند و شاید شانس و اقبال با ما یار بود و تهمانده کاسهها دور نانهای خمیر و نپخته شاطرباشی سهم ما میشد. این پروسه همچنان ادامه یافت، البته تنها برای ما که از نسلهای پیشین هستیم، بچههای امروز که ساعت 12 ظهر هم از خواب بیدار میشوند همهچیز برایشان مهیا است! در بین باقیماندههای خوشاقبال نسل حلیم و عدس خور که هوشیار و بیدار بودند و همیشه قبل از بقیه خودشان را به سر سفره گسترده میرساندند معدودی توانستند این روش را همچنان سرلوحه زندگی آینده خود قرار داده و همیشه و حتی زمان خواب یکچشمشان را باز نگه داشته و گوشبهزنگ اتفاقات و تحولات تازه باشند تا اگر سفرهای در جایی پهن شد خودشان را بهسرعت در حاشیه آن قرار دهند و لفتولیس کنند. زمانی که رسانههای مکتوب کشور در حال افشاگری و جدال با بیگانگان و بیگانهپرستان و منافقان ازخدابیخبر بودند تا نهال انقلاب شکوهمند اسلامی جان بگیرد و ریشه کند، بودند کسانی که این فرصت را در غفلت خدمت از دست ندادند و به بهانههای مختلف به سراغ صندوق ذخیره ارزی وقت رفتند و هر آنچه خواستند تسهیلات گرفتند تا بعد بتوانند با بهانههای تحریمها اصلوفرع آن را پرداخت نکنند و در عوض قراضههای چشمبادامیها را بهسوی کشور وارد کنند! و به خورد خلقالله بدهند! آنها بهراحتی آب خوردن توانستند قراردادهایی را که با کارتل های کره جنوبی پیرامون خرید ماشینآلات تولید بسته بودند روی میز کارشناسان پرداخت تسهیلات بانک مرکزی گذاشته و 70 میلیون دلار بیزبان را طی سالهای 1995 تا 2000 میلادی در مقابل وثیقه زمینی لمیزرع از حاشیه کویر دریافت و به درد بیدرمان دیگری بزنند درحالیکه قادر بودند فیالبداهه مرثیه تحریمها را بسرایند و ننهمنغریبم را آغاز کنند و برای پرداخت اصلوفرع وامها فرصت سوزی کنند! اینجا بود که روزنامهها و مطبوعات که همیشه مرغ سیاه عروسی و عزا هستند مفعول و مغبون واقع شوند و سرشان همچنان به بخیه به آب دوغ زدن گرم است! آنها زمانی از این خواب غفلت بیدار شدند که جز بدهیهای کلان و از دست دادن سرمایههای پدری و ارثومیراثهای به جا مانده چیزی در چنته نداشتند! شبکههای مجازی و اجتماعی بهسرعت جای آنها را گرفتند وبا حضورشان نسلهای تازه را نسبت به مطالعه و تورق جراید مکتوب بیانگیزه کردند. تیراژها سقوط و رکود اقتصادی درآمدی به نام رپورتاژ و آگهی را زمینگیر کرد و اصحاب رسانه تازه فهمیدند «هرآن کس خواب است سهمش بر آب است!» حالا نهتنها مشتریان مطالعه رسانههای مکتوب مسیرشان را عوض کردهاند بلکه اسپانسرها هم حاضر نیستند دست رکن چهارم را بگیرند که زمین نخورد و از سویی یارانههایشان نیز روزبهروز نم میکشد و آب میرود! کم و کمتر میشود درست همچون زایندهرود که آرامآرام و بیسروصدا رو به خشکی رفت و حالا به کویر و زمین فوتبال بیشتر شباهت دارد تا به رودخانه! آنهایی که از بچگی بیدار و هوشیار بودند همچنان میتازند و در همین دوران رکود هم جوایز 50 میلیون تومانی اهدا میکنند تا چرخ آسیابشان بچرخد، اما رسانههای مکتوب همچنان مسیر انحطاط را سپری میکنند تا به تالاب تفتیده گاوخونی برسند!
ادامه دارد