جدال ماشینها و آدمها از بالای این شهر خاکستری
گاهی به این فکر میکنم که چرا حال جامعهام خوب نیست. حال جامعه خوب نیست و روزبهروز دارد بدتر میشود، بااینکه ظواهر نشان میدهد که حالمان باید به دلیل وجود این ابزارهای جدید، روزبهروز بهتر و بهتر شود، اما بهتر که نمیشویم هیچ، تازه هرروز دلایل بیشتری برای بدحالیمان پیدا میکنیم.
سمیه یخچالی- داستاننویس: گاهی به این فکر میکنم که چرا حال جامعهام خوب نیست. حال جامعه خوب نیست و روزبهروز دارد بدتر میشود، بااینکه ظواهر نشان میدهد که حالمان باید به دلیل وجود این ابزارهای جدید، روزبهروز بهتر و بهتر شود، اما بهتر که نمیشویم هیچ، تازه هرروز دلایل بیشتری برای بدحالیمان پیدا میکنیم. بدحالی ما، نتیجه عدم تعادل ما در استفاده از ابزارها و مظاهر مدنیت است. شهر پر از ماشین شده، شهر پر از دود شده، شهر پر از ابزارهایی شده که آدمها لابهلایشان گمشدهاند. ابزارها و مظاهری که آنچنان غالب شدهاند بر آدمها که اصلاً دیگر آدمها پیدایشان نیست.
شهر من حق نداشت اینگونه خاکستری شود، شهر من نمیتوانست اینچنین بیآبورنگ شود.
وقتی در خیابانها، آدمها بیشتر پیدا بودند، آدمها هرکدام، رنگی داشتند. یکی آبی بود و یکی سبز و یکی سفید. حتی در هوای بارانی، یکی چتر داشت و یکی بارانی پوشیده بود. حتی چترها رنگی بودند و هرکدامشان با آدم حرف میزدند. عشاق، عاشقانه قدم میزدند و پدرها و مادرها، دو دست کودکشان را میگرفتند و در آرامش راه میرفتند.
اما حالا چه، حالا آدمها مینشینند توی ماشینها و ماشینها هر جا که دلشان بخواهد، آدمها را میبرند. آدمها دیگر حتی از توی ماشینها هم نگاهی به هوای بارانی یا هوای بهاری نمیاندازند. همه عجله دارند. همه میخواهند زودتر برسند. شیشههای ماشینها کیپ تا کیپ بسته است و در عوض، کولر یا بخاری ماشینها روشن.
از توی ماشینها، هیچچیزی پیدا نیست. حتی بعضی از شیشهها آنچنان دودیاند که دلت میگیرد وقتی آن تو مینشینی. گاهی خوب است یکی از توی ماشین دلش بگیرد و بخواهد شیشه را باز کند و از توی ماشین بپرد بیرون و هوایی بخورد. گاهی خوب است یکی اعتراض کند و بگوید ما بهجای ماشین به هوا و رنگ و راه رفتن احتیاج داریم. اصلاً تمام بودن زمین به این است که قدمهای آدمها را بر روی خودش حس کرده. اما حالا چه؟ حالا آدمها نه قدمی میزنند بر روی زمین و نه هوایی میخورند. انگار که به هیچکدام از اینها نیاز ندارند. حالا حتی دیگر جایی برای پیاده راه رفتن نیست. گاهی حتی موتورها پیادهروها را اشغال میکنند و ماشینها از توی خیابانها برای پیادهروها و پیادهها شاخوشانه میکشند. اصلاً دلم نمیخواهد یکی این وسط بایستد و بگوید همین است دیگر، عصر استیلای ماشین است. اصلاً این را دلم نمیخواهد.
اصلاً انگار آدمها به همین اوضاع قانعاند. کمتر میشود که شکایتی از اوضاع بیرنگی شهر بکنند. فقط از گرانی و دوری و نبودن میوههای مطلوب شکایت میکنند، اما هیچکس نمیپرسد رنگ شهر کو؟
دلم میخواهد این شهر رنگی شود. دلم میخواهد این شهر از پیادهرو پر شود. دلم میخواهد این شهر دود نداشته باشد. دلم میخواهد این شهر از پیادهها پر شود. دلم میخواهد این شهر از چترهای رنگی و از آدمهایی که میخندند، پر شود. دلم میخواهد این شهر جان بگیرد از قدمهای آدمها. دلم میخواهد چرخهای ماشینها کمر شهر را کمی راحت بگذارند. دلم میخواهد این شهر آنچنان شود که نمیدانی.
دلم میخواهد مانند تیستوی سبزانگشتی دست بزنم به پیکر این شهر و این شهر سبز شود دوباره. ماشینها را یکلایه سبز فرابگیرد، شیشهها را آسمان پر کند، برجها از توی آسمان سربهسر هم بگذارند، آدمها قدم بزنند و کودکان بخندند.
دلم میخواهد این شهر سبز شود دوباره.