شاکر این اقتدار باشیم
«گزاره اول»
حسن روانشید| زیاد به عقب برنمیگردیم که کافی است نگاهی به سه نسل قبل از خود یعنی پدر و پدربزرگمان انداخته که اگر زنده بودند تاریخ شفاهی میشدند و چه حرفهایی میزدند و چه قیاسهایی با امروز میکردند که قدر عافیت را در قالب آزادی نمیدانیم که میتوانیم برخلاف اکثر مستعمرات جهان بدون حضور و دخالت بیگانگان، متولی دولت یا همان رئیسجمهور را با رأی خود انتخاب میکنیم زیرا تا نیمقرن پیش همین اختیار را هم از ما سلب کرده بودند تا در مقابل، بادکنکهای خارجی در انواع و رنگهای متفاوت داشته باشیم و نیمی از ادبیاتمان ممزوج با غرب باشد اما امروز فرهنگستان ادب سعی و تلاش میکند تا خس و خاشاک را از کلام ناب ایرانی بزداید و سیاست مستحکم آن نیز برای ارتباط با غرب پیششرط بگذارد نه بر شرایط استثماری تمکین کند حالآنکه نیمقرن قبل از این باید حق توحش به فرنگیان که برای سیاحت و کار به ایران میآمدند، پرداخت میکرد! این اقتدار را که حاصل افکار بلند معمار انقلاب و خون شهدای آن است شاکر باشیم و هر چند وقت یکبار که دلمان میگیرد و
حوصلهمان از اینهمه آزادی که هرکس میتواند درد دل خود را آشکارا بگوید و بنویسد و یا به نمایش بگذارد سر میرود نگاهی به مستندات بهدستآمده از یک قرن پیش بیندازیم تا متوجه شویم هیچ نداشتهایم و امروز همهچیز داریم و کسریهای مادی نیز حاصل تنبلیهای خودمان در مدیریت بر داشتهها و تولید است. شاید حوصله آن را نداشته باشیم که سری به اوراق کتابخانههای عمومی زده و یا آنها را در اینترنت جستجو نماییم، بنابراین سعی میکنیم در این دوران حساس که باید فرد برگزیدهای را از میان هفت نامزد برای ریاست جمهوری و تعداد قابلتوجهی را هم بهمنظور قانونمند شدن حق شهروندی انتخاب و سکان حساسترین منطقه جهان را به آنها بسپاریم، گوشههایی از گذشته غمبار کشور را که حاصل ضعف مطلق سردمداران آن بود از کتابهای مرجع جمعآوری و بازنشر نماییم تا نسلهای جدید بهتر بدانند آنچه میبینند، آسان به دستشان نرسیده که حاصل خوندل خوردنها، ایثارها و شهادتهایی است که در این راه هزینه شده بنابراین مراقب آن باشند و در انتخاب نهایت دقت را مبذول دارند «تو قدر آب چه دانی که در کنار فراتی». خواجه غلام الثقلین، زاده ۱۲۸۹ و وفات ۱۳۳۳ هجری قمری
دانشآموخته «دانشگاه اسلامی علیگر هندوستان» و اندیشمند برجسته اسلامی در هند بود که در یک سفر طولانی به کشورهای عراق، ایران، قسطنطنیه، بیروت، دمشق، عربستان و مصر یادداشتهای ژرف بینانه ای نوشته تا در سرجمع ایران را بهترین کشور برای پیاده کردن اسلام راستین معرفی کند. او پس از سپری کردن روزهای زیادی در شهرهای عراق و بخصوص عتبات و عالیات به ایران میرسد و مینویسد: «با سلاموصلوات به قصر شیرین رسیدیم، به فاصله نیم مایلی دور از قصبه، دفتر گمرک است، یک بلژیکی بود که زیردستش فرد عجمی بود و سرووضعش به هندیها شباهت داشت. از من پرسید از کجا میآیم؟ گفتم: از بغداد و کاظمین، بعد هم از من پاسپورت خواست، گفتم: زیر اینهمه وسایل است، افسر بلژیکی چاقی تقریباً پنجاهساله، به آن طرف نگاه کرد، جایی که آنهمه وسایل بود، چیزی گفت که نفهمیدم. اما از لهجهاش معلوم بود بدوبیراه میگوید، معاون او بهطرف من اشاره کرد و گفت: پاسپورتش در بغداد است، گفتم اشتباه میگویی پاسپورتم در صندوق بار است، به فرد بلژیکی به انگلیسی گفتم: چرا اینقدر با ترشرویی حرف میزنی؟ جلوی زبانت را بگیر و نوشته کنسول ایران در بغداد را به او نشان دادم، معاون
داخل برد و برگشت که کافی نیست و باید پاسپورت را هم بدهم، بعدش همه وسایل امانتی مردم بیرون آورده شد، خلاف قانون عثمانی و انگلیسی، تکتک لباسها را از صندوق بیرون آوردند، چیزی نبود که مالیات گمرکی به آن تعلق گیرد. پاسپورت و سفارشنامه، فوری از دفتر برگردانده شد و از من شکایت کردند که از شخص محترمی مثل شما بعید است که با ما این رفتار را داشته باشید!! باید این را بگویم که افسران بلژیکی که در مرزهای گمرکی مأمور هستند، بخشی از درآمدشان را از قرض روسها دریافت کنند، یعنی بدهی روسیه به بلژیک را ایران محروسه در مرزهای خود باید پرداخت کند، مسلمانها با اسراف پول خود را هدر میدهند و کار نمیکنند. از دیگران قرض میگیرند و آنها را در امورشان دخالت میدهند، به دلیل این قرضها، از زمان تولد من چند حکومت مهم اسلامی و کموبیش سی میلیون مایل مربع از تصرف مسلمانان خارج شده است! این بلژیکیها چاپلوس روسها هستند و هیچ اعتنایی به ایران ندارند، برخورد بد آنها حتی ایرانیها را هم ناراحت میکند. در قصر شیرین بالاخره به دستور رئیس پست شروع کردیم به پایین آوردن وسایل از روی ارابه پستی که ما را از خانقین به اینجا آورده و صاحب آن
در جواب اعتراض من گفتند رئیس گفته است و به خودش بگو، جوانی که هنوز ریش و سبیل درنیاورده بود و بهجز کلاه، لباس کاملاً انگلیسی به تن داشت وارد شد، گفتم سفارش این نامه را ببینید، گفت: هر دو هندی در ارابه بمانند، فقط هشت نفر باشند و بقیه پیاده شوند، بعد برای انتخاب اینکه چه کسی بماند، دو سه ساعت تمام به حرفهای بیخود و دعوا گذشت، دو مرد مسلح به این دستور رئیس پست اعتراض کردند که این چه کاری است که سید را پیاده میکنید و دیگری را سوار»؟
ادامه دارد