یتیم‌های اینترنتی!

دورهمی های خانوادگی به بی‌صدا نشستن روی صندلی رستوران‌ها تبدیل‌شده است! خانواده‌های درجه‌یک بویژه پدرها و مادرها را از طریق تلفن و تلگرام یا پیامک صله‌رحم می‌کنیم!

حسن روانشید- اصفهان امروز : دورهمی های خانوادگی به بی‌صدا نشستن روی صندلی رستوران‌ها تبدیل‌شده است! خانواده‌های درجه‌یک بویژه پدرها و مادرها را از طریق تلفن و تلگرام یا پیامک صله‌رحم می‌کنیم! میهمانی‌هایمان هم فرنگی شده و دیگر فامیل و دوستان نزدیک هم در خانه خود از کسی پذیرایی نمی‌کنند و ایام نوروز را به مسافرت می‌روند! اگر مناسبتی ویژه همچون ختم باشد یا روزهایی که میهمان ناخوانده داشته باشیم به‌اجبار با تهیه غذا از بیرون و در شرایط مطلوب چلو و نوعی خورشت و یا غذای فوری سروته قضیه را هم می‌آوریم! پذیرایی‌های ما برای پیش‌غذا و دسر به مواد بسته‌بندی‌شده مثل نوشیدنی‌های مرسوم در قوطی و شیشه و یا ژله ختم می‌شود. دیگر از آن شوق و شوری که در کنار سفره‌ها بر روی زمین و چهره به چهره به‌صرف غذا مشغول می‌شدیم خبری نیست. بچه‌ها هم انرژی‌های مضاعف خود را در به هم ریختن بساط سفره ازدست‌داده‌اند و تنها در گوشه‌ای نشسته و ضمن خوردن غذای فوری درون سفره مثل سیب‌زمینی سرخ‌کرده محو گوشی یا لپ تاپ خود می‌شوند، بزرگان خانواده هم که الگو هستند اگر سواد رسانه‌ای در حد ورود به شبکه‌های اجتماعی را داشته باشند سعی می‌کنند لقمه‌های خود را به‌سرعت و نجویده فرودهند تا از پیام‌های تلگرامی رسیده غافل نشوند و اگر از بی‌اطلاعی در این علم رنج می‌برند به‌سوی تلویزیون می‌روند تا ضمن خوردن و نوشیدن آن را تماشا کنند. جواب سؤالات یکدیگر را با بله و نه و شاید و حتماً می‌دهیم، زیرا اصلاً به عمق کلام طرف مقابل توجهی نداریم. شاید تا ده سال قبل خانم‌ها از دورهمی‌های شوهرانشان با دوستان دیرینه که تفریحشان بازی شطرنج یا نظیر آن بود رنج می‌بردند اما امروز دیگر کاری به کارشان ندارند زیرا خودشان را اسیر گوشی و شبکه‌های اجتماعی کرده‌اند. آنها ترجیح می‌دهند مزاحم همسرانشان نشوند تا آنها هم ایرادی به کار آنها نگیرند. خیالشان هم از کارهای خانه آسوده است زیرا نیازی به شست‌وشو و پخت‌وپز نیست و همه این کارها را می‌توان با مایکروفر و ماشین‌های لباسشویی و ظرفشویی و یا یک تماس تلفنی به سامان رساند. بیشتر خانم‌های خانواده علاقه زیادی به داشتن باغچه و ویلا در خارج از محدوده اقامت خود پیداکرده‌اند، زیرا می‌دانند در آنجا دیگر می‌توانند همه‌وقت خود را در شبکه‌های اجتماعی باشند و غرق تلگرام و اینستاگرام شوند، سرسبزی و نشاط بویژه برای کسانی که دستشان به دهانشان می‌رسد حلقه مفقوده است. زن و شوهر ساعت‌ها زیر یک سقف و در مقابل هم نشسته‌اند و بدون آنکه کلامی باهم حرف بزنند غرق در اقیانوس اینترنت هستند و در اتاق‌های دیگر فرزند یا فرزندانشان همین راه را طی می‌کنند. با این تفاسیر که پدران و مادران آگاه‌ترند اما آنها هرچه که می‌بینند یا احتمالاً می‌شنوند باور می‌کنند و این آغاز خطری بزرگ برای کودکان و نوجوانان و حتی جوانانی است که زیربنای آینده خود و سرزمین و فرهنگشان هستند. آنها شاید دلشان نمی‌خواسته به این راه بروند اما وسیله انحراف را در دستان پدر و مادر و دیگر اعضاء خانواده و دوستان و نزدیکان دیده و در افکار پاک، ساده و بی‌آلایش خود به این نتیجه رسیده‌اند که اینطور استفاده از آن ابزار باید چیز خوب و به‌دردبخوری باشد، اما زمانی که با افکاری درهم و خسته و افسرده شده ازآنچه می‌بینند و پوچی که لمس می‌کنند به بن‌بست‌های ناگشودنی می‌رسند و نمی‌دانند چه باید کرد، دست‌به‌قلم شده و چنین نامه‌ای را خطاب به اولیاء خود خواهند نوشت: «کاش من هم یک گیگ از اینترنت بودم تا بیشتر اوقاتتان را با من سپری می‌کردید» و در جواب می‌شنوند که «آری کاش مثل اینترنت بودی و همه‌چیز را برای ما آسان می‌کردی» دلمان برای خودمان نسوزد که هم بهتر می‌دانیم و هم دوران خوب کودکی و نوجوانی را آنچنان که باید طی کرده‌ایم که فارغ از این دغدغه‌های قرن بیست و یکم بود، اما دریغ از فرزندان که به‌پای این خودخواهی و ندانم‌کاری‌های ما که امروز، آینده خود را در فضای پوچی می‌پندارند تلف می‌شود. آری بهتر است گفته شود آنها همان یتیم‌های اینترنتی هستند!

ادامه دارد

ارسال نظر

اخرین اخبار
پربیننده‌ترین اخبار