پایان یک قرن نقش و نگار در نصفجهان
خداحافظی با آخرین بازمانده نسل طلایی؛ استاد امیرهوشنگ جزیزاده درگذشت
امیرهوشنگ جزیزاده، استاد برجسته نگارگری، طراح فرش و دارنده نشان درجه یک هنری، پس از هفت دهه فعالیت اثرگذار هنری دیده از جهان فرو بست. او از شاگردان نامدار عیسی بهادری و از ستونهای مکتب اصفهان بود که آثارش در معتبرترین موزههای جهان نگهداری میشود. زمان مراسم تشییع متعاقباً اعلام خواهد شد.
جامعه هنری اصفهان و ایران در سوگ یکی از آخرین بازماندگان نسل طلایی هنرستان هنرهای زیبا نشست. امیرهوشنگ جزیزاده، نگارگر صاحبسبک و طراح برجسته نقشه فرش که بیش از هفت دهه از عمر خود را صرف اعتلای هنرهای سنتی و آموزش نسلهای متعدد هنرمندان کرده بود، درگذشت. فقدان این چهره ماندگار که آثارش سفیر هنر ایران در موزههای سلطنتی و گالریهای بینالمللی بود، ضربهای جبرانناپذیر بر پیکره مکتب نگارگری اصفهان محسوب میشود. بنابر اعلام نزدیکان این هنرمند، جزئیات مربوط به زمان و مکان مراسم تشییع و خاکسپاری، پس از انجام هماهنگیهای لازم متعاقباً به اطلاع عموم خواهد رسید.
میراثدار بزرگ مکتب اصفهان و شاگرد خلف عیسی بهادری
امیرهوشنگ جزیزاده که در سال ۱۳۱۲ در خانوادهای هنردوست در اصفهان متولد شد، مسیر هنری خود را از کودکی آغاز کرد. او که نوه دختری «آقا محمدعلی مذهب» بود، اصول اولیه را نزد دایی خود و سپس استاد جواد رستم شیرازی فرا گرفت. نقطه عطف زندگی حرفهای او، ورود به هنرستان هنرهای زیبای اصفهان و شاگردی نزد عیسی بهادری بود؛ دورانی که سبک هنری و نگاه بصری او را شکل داد.
جزیزاده تنها به نگارگری بسنده نکرد و پس از گذراندن دورههای تکمیلی طراحی و سرامیک در لندن، به یکی از طراحان ارشد فرش و نقوش سنتی تبدیل شد. همکاری ۲۶ ساله او با عیسی بهادری در وزارت فرهنگ و آموزش و پرورش، منجر به تربیت شاگردان بسیاری شد که امروز بدنه اصلی جامعه هنری اصفهان را تشکیل میدهند.
افتخارات جهانی و آثار ماندگار در موزههای بینالمللی
اعتبار هنری استاد جزیزاده فراتر از مرزهای ایران بود. دریافت نشان نقره نمایشگاه بروکسل (۱۹۵۸)، نشان دولت الجزایر و دیپلم بیینال اروپایی-آسیایی ترکیه، تنها بخشی از افتخارات بینالمللی اوست. در داخل کشور نیز او موفق به دریافت «نشان درجه یک هنری» (معادل دکتری) از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی شد که مهر تاییدی بر جایگاه رفیع او در هنر نگارگری بود.
آثار این هنرمند فقید هماکنون در مجموعههای معتبری همچون کاخ باکینگهام لندن، کاخ پادشاهی بلژیک، کاخ پادشاهی فنلاند و موزه هنرهای معاصر تهران و اصفهان نگهداری میشود. تابلوهای شاخصی چون «چشم دل باز کن» و «بادهفروشان»، نمونههایی از قدرت قلمگیری و ترکیببندی منحصربهفرد او هستند که همواره مورد تحسین منتقدان قرار گرفتهاند.
سبکشناسی و دغدغههای سالهای پایانی
سبک جزیزاده، تجلی خالص مکتب اصفهان بود؛ جایی که طراحی و خط بر رنگ مقدم است. قدرت قلمگیری او در آثار تکرنگ و توجه به ریتم خطوط، امضای هنری او محسوب میشد. او خود را دلباخته دو معشوق، یعنی «نگارگری» و «فرش» میدانست و معتقد بود این دو هنر مکمل یکدیگرند.
در سالهای اخیر، استاد جزیزاده بارها نسبت به وضعیت نگهداری آثار هنری و کمبود حمایتهای نهادی گلایه داشت و از "زندانی بودن" تابلوهایش در خانه شخصی ابراز نگرانی میکرد. با این حال، تا آخرین روزهای فعالیت، دست از خلق اثر و حضور در مجامع هنری برنداشت. درگذشت او، پایان فصلی درخشان از تاریخ هنر معاصر اصفهان است.