از امدادهای غیبی فاصله نگیریم
زندگی تنها به چیزهایی که رؤیت میشود خلاصه نمیشود. اگر کمی از مادیات دور شویم و بیشتر به معنویات بیندیشیم به تازههایی برخورد میکنیم که در تمام دوران زندگیمان بارها شاهد آنها بودهایم اما بهراحتی از کنارشان گذشتهایم بدون آنکه پیرامون این پدیدههای نادر تفکری کرده باشیم.
*حسن روانشید/ زندگی تنها به چیزهایی که رؤیت میشود خلاصه نمیشود. اگر کمی از مادیات دور شویم و بیشتر به معنویات بیندیشیم به تازههایی برخورد میکنیم که در تمام دوران زندگیمان بارها شاهد آنها بودهایم اما بهراحتی از کنارشان گذشتهایم بدون آنکه پیرامون این پدیدههای نادر تفکری کرده باشیم. همه نابسامانیهای ذهنی ما از همین بیدقتی سرچشمه میگیرد که ناتوانمان کرده و میرود تا فلجمان کند، پروردگار بیهمتا در کنار هر دردی درمانی و برای هر مرضی دارویی خلق کرده و حق انتخاب برای شفای جسم و روان بهطور مساوی رعایت شده است. آنچه نیازمند یافتن است تقرب بیشتر به درگاه احدیت است. آنگاه پردهها کنار رفته و واقعیات عیانتر میشود. اندکی افکار مادیمان را رها کرده و به اصل معنویات بیندیشیم همانگونه که به فلسفه مرگ و زندگی نگاه میکنیم که هر دو واقعیت انکارناپذیر دارند. اصل مشکلات موجود در زندگی ازآنجا نشأت میگیرد که امدادهای غیبی را به فراموشی سپرده و در حقیقت از آنها فاصله گرفتهایم درحالیکه تمام لحظات زندگی ما را در برگرفتهاند و همچون سپری از ما حمایت میکنند. به طول زندگی بیشتر میاندیشیم تا به عرض آن بنابراین حسابهای متعدد در بانکهای متجدد افتتاح میکنیم که دستهچک و کارتهای بانکیمان را در کیفی ویژه قرار داده تا نشانه شخصیت مان باشد! همه اینها راهکارهای منفی برای فرار از شناخت واقعیتهای زندگی است که میتواند ما را از فلسفه خلقت دور کند. تکرار خاطرات میتواند برای رسیدن به مقصود و مرور بر آنچه گذشت ما را یاری کند و اینک خاطره نخست، میگفت: اوایل سالهای انقلاب برای ایجاد کلاسهای موسیقی سختگیری میکردند و هنر آموزان ناچار میشدند علاقهمندان را در خانههایشان آموزش بدهند. عزمم را جزم کردم تا مقامات پایتختنشین را مجاب کنم که مجوز افتتاح آموزشگاههای موسیقی را صادر کنند. سه ماه در تهران ماندم و با یکیک آنها ملاقات کردم و علاوه بر آییننامه تشکیل کلاسها مجوز بیمه کردن مربیان و خانواده آنها را توسط تأمین اجتماعی و با استفاده از بیمه نویسندگان دریافت کردم و به شهرستان برگشتم. اولین آموزشگاه را خودم تأسیس و در مدت دو ماه سی مجوز دیگر برای مؤسسات مشابه صادر شد. هنرمند میانسالی که مدتها بود در خانهها به هنر آموزان آموزش میداد را بهعنوان مربی به آموزشگاه آوردم و نخستین سری دفاتر درمان را برای او و سه فرزندش دریافت کردم. وقتی پنج جلد دفترچه را به او تحویل دادم اشک از چشمانش جاری شد و گفت: هر سه فرزندم بیماری اوتیسم دارند و هزینه داروهایشان بسیار سنگین است. چند ماه پیش شبی به کویر ورزنه رفتم بودم و پس از اجرای برنامه و در نیمههای شب به درگاه خداوند نالیدم و اشکریزان گفتم: اگر درد میدهی درمانش را هم بده و اگر درمان ندارد هزینههای نگهداری از این بیماران را برای من تأمین کن و امروز با این دفترچهها میتوانم داروهای آنها را رایگان دریافت کنم و در این آموزشگاه کاری داشته باشم که جواب گوی ارتزاق آنها باشد. آن زمان تنها قطرههای اشک بود که خستگی سهماهه را از تن من خارج میکرد.
خاطره دوم، میگفت آن شب از عروسی به خانه برمیگشتیم. شب از نیمه گذشته بود و سرمای زمستان تا مغز استخوان میرفت. زنی که در کنار خیابان خلوت و سوتوکور ایستاده و سعی میکرد کودکش را برای گریز از سرما زیر چادرش مخفی کند اشاره میکرد که بایستم، همسر و فرزند خردسالم در کنار من نشسته بودند. توقف کردم و به همسرم گفتم: ببین این زن چه میخواهد؟ شیشه را پایین کشید و زن که خیالش راحت شد با یک خانواده روبرو شده است قبل از سوأل همسرم درحالیکه از سرما میلرزید گفت: شوهرم در شیفت شب کارخانه کار میکند. نه او تلفنی دارد و نه من و حالا بچهام تب شدید کرده و مثل کوره میسوزد. مرا به یک بیمارستان برسانید. در عقب را باز کردم که سوار شود. او و فرزندش را به بیمارستان بردم و از همسرم خواستم پیاده شود و به دنبالش برود و کمکش کند تا بچهاش را بستری کنند. این کار دوساعتی از وقت ما را گرفت. ساعت از دو نیمهشب گذشته بود. اتومبیل را به پارکینگ مجتمع مسکونیمان بردم و با آسانسور به طبقه سوم رفتیم. همسایهها همه خواب بودند. از فرط خستگی هرکدام در گوشهای از اتاق خوابمان برد اما انگار کسی به من میگفت سری به پشتبام بزنم. بخاری گازی اتاق قرمز میسوخت. آرام خودم را به پشتبام رساندم و با کمال تعجب دیدم یک گونی درون لوله بخاری است. وحشت کردم و یادم آمد صاحب مجتمع گفته بود از امروز قرار است یک طبقه دیگر روی ساختمان بسازد. گونی را از لوله بخاری بیرون کشیدم و به خانه برگشتم.
خاطره سوم، میگفت: آخر شب بود و میدان کمکم خلوت میشد، من که آن شب اضافهکاری داشتم خستهوکوفته بهسوی ایستگاه میرفتم که سوار ماشینهای خط شوم تا به خانه بروم. تنها وجه نقد موجود در جیبم یک اسکناس دههزارتومانی بود. پیرزن متشخصی کنار خیابان درحالیکه به نردهها تکیه داده بود مرا نگاه میکرد. فکر کردم شاید میخواهد آدرسی بپرسد. به طرفش رفتم و پرسیدم ببخشید مادر کمکی از دست من برمیآید؟ سرش را زیر انداخته و گفت: کیف پولم را در اتوبوس واحد زدهاند. حالا میخواهم به خانه برگردم، ماشینهای خط ده هزار تومان میگیرند. من تنها زندگی میکنم و کسی را در شهر ندارم که به کمکم بیاید نمیدانم چه کنم. از او خواستم تا سوار یکی از ماشینهای خط که آماده حرکت بود شود و تنها اسکناس دههزارتومانی جیبم را به راننده دادم تا او را به منزلش برساند. تصمیم گرفتم چند ایستگاه باقیمانده تا خانه را پیاده طی کنم و درراه به مشکلی که چند وقت است ذهنم را مشغول کرده فکر کنم شاید راهی برایش پیدا شود اما هرچه فکر کردم به نتیجه نرسیدم. وقتی وارد کوچه شدم از دور دیدم که چراغهای آپارتمان طبقه چهارم که خانه ما بود هنوز روشن است. میدانستم که همسرم هم همچون من نگران است و میخواهد بداند چه تصمیمی برای پیدا کردن خانه گرفتهام چون صاحبخانه تنها پانزده روز وقت داده بود تا پس از پنج سال آپارتمان را تخلیه کنیم، پسرش میخواهست از خارج از کشور برگردد و ازدواج کند. نمیدانستم جواب همسرم را چه بدهم. وقتی در را به رویم باز کرد میخندید. پرسیدم چه خبر شده که هنوز نخوابیده؟ جواب داد: مژده بده که پسر صاحبخانه از آمدن منصرف شده و گفته یکسال دیگر برمیگردد و ما میتوانیم تا سال آینده همینجا زندگی کنیم!
ادامه دارد