سروهای تنومند از نهالهای بارور دهه چهل
اگرچه سالهای دهه چهل برای جامعه مسلمان ایران به سالهای طلایی امتحانی عظیم تبدیلشده که اراده غرب با همراهی رژیم ستمشاهی تصمیم به تغییر ماهیت مذهبی این ملت گرفته بود که ناکام شد و در همان زمان نطفههای طیبوطاهر به فرزندانی غیور تبدیل و به گهوارهها سپرده شدند تا بتوانند از دهه پنجاه به بعد حماسهساز شوند.
اگرچه سالهای دهه چهل برای جامعه مسلمان ایران به سالهای طلایی امتحانی عظیم تبدیلشده که اراده غرب با همراهی رژیم ستمشاهی تصمیم به تغییر ماهیت مذهبی این ملت گرفته بود که ناکام شد و در همان زمان نطفههای طیبوطاهر به فرزندانی غیور تبدیل و به گهوارهها سپرده شدند تا بتوانند از دهه پنجاه به بعد حماسهساز شوند. آن روزها روحانیون و طلاب به ویژه در حوزههای علمیه آنچنان در فلسفه شریعت اسلام ذوبشده بودند که مثالزدنی بود. شمارش کسانی که در لباسهای ساده اما تفکراتی ماوراء خلقت به رهنمود جامعه میپرداختند نیازمند کار گروهی از چهرههای تابناک و فرهیخته ای است که امروز در استراحت مطلق و توأم با خاطرات تلخ و شیرین آن دوران را میگذرانند تا بتوانند اطلسی از این ابرمردان و شیر زنان تاریخ تهیه و در اختیار نسلهای امروز و فردا قرار دهند که اگر اینچنین شود تحولی شگرف در افکار به بازی گرفته نسلهای تازه و یادگارهای آینده ایجاد خواهد شد. سازمانهای متولی و نهادهای غیرمستقلی که طلایهدار این خدمت بیشائبه هستند موظفاند تا به زعامت مقام معظم رهبری که خود از چهرههای ماندگار و یگانه تلاشگر
معرفتی و مذهبی در آن دهه طلایی هستند تشکیلاتی کاوشگر تأسیس و با فراخوانی درخور، همهکسانی را که میتوانند در این مهم یار و غمخوار جامعه اسلامی کشور باشند فراخوانده تا خاطرات خود را بهصورت مستند یا مکتوب در اختیار این تشکیلات قرار دهند که با ویراستاری لیدرهای صدر انقلاب از دهه چهل بازسازیشده و در قالب کتاب و فیلم و از طریق رسانههای متعدد در اختیار نسلهای ناآشنا قرار گیرد. اینجا تنها میشود به مواردی محدود اشاره کرد که درخور و شایسته ماههای محرم و صفر باشد. هنوز پا به دبستانهای تازه تأسیس وزارت معارف نگذاشته بودیم که تعدادشان در شهر اصفهان بهاندازه انگشتان دودست بود بنابراین روزهای طلایی کودکی را به بازیهای گرگمبههوا، قایم باشک و پل و چفته میگذراندیم. کوچهپسکوچهها باریک اما خلوت بود و اگر رخصت یا فرصتی پیش میآمد سری به خانه باغ مصفای حاجآقا رحیم ارباب در محدوده چهارباغ پایین میزدیم که در همسایگی ما قرار داشت. حاجآقا اولاد نداشتند بنابراین همبازیهای ما فرزندان برادران و همشیرههای او بودند که تماموقت را در این خانه باغ سپری میکردند. جایی که از ساعت هشت تا 12 صبح و چهار تا شش بعدازظهر در
چوبیاش چهارطاق باز میشد تا مردم برای رفع و حل مشکلات روزمره به آن مراجعه کنند. اینجا شورای حل اختلاف محله بود و آقا قاضی آن و فضای سبز آن پارکی برای بچههای محل که ضمن بازی میتوانستند مراجعان را بررسی و درسهای تازه اجتماعی فرابگیرند و عطوفت اسلام را لمس کنند. حاجآقا رحیم چهل سال همراه با برادرشان در این خانه باغ سکونت داشتند اما حتی برای یکبار هم همسر برادرشان را رؤیت نکردند! غذای روزانه آقا بسیار ساده و بیپیرایه بود و بیشتر نان و پنیر یا به ماستی قناعت میکردند اما سماور و قوری برای چای خود و مراجعان همیشه آماده بود. جلسات برای طلاب زمان خاصی نداشت و هرلحظه گروهی از علما وارد خانه میشدند تا در شور و مشورت با آقا مشکلات طرف ها را حلوفصل کنند و این منش زندگی ساده توأم با خدمت به جامعه طول عمر بابرکت آیتالله حاجآقا رحیم ارباب را به یک قرن رساند. حضرت آقا یکی از دلایل این طول عمر همراه با سلامتی و نشاط را نگفتن و نشنیدن غیبت میدانستند که تنها گوشهای از تقرب ایشان بود. آیتالله ارباب در سال 1396 هجری قمری مطابق با 1354 شمسی پس از یک قرن زندگی پربرکت درحالیکه صدها نهال علم و معرفت را به سروهای تنومند
ارتقاء داده بودند دارفانی را وداع گفتند و در تخت فولاد اصفهان به خاک سپرده شدند. مکانی که امروز گلستان شهدای گلگونکفن این شهر است.
ادامه دارد