پیامدهای امید به زندگی

آن زمانم بیست‌وپنج سال بیشتر نداشتم که پدرم را از دست می‌دادم و فرزند بزرگ خانواده بودم که حالا باید مسئولیت برادر 16 ساله و خواهری 12 ساله را هم به عهده می‌گرفتم.

حسن روانشید - اصفهان امروز : آن زمانم بیست‌وپنج سال بیشتر نداشتم که پدرم را از دست می‌دادم و فرزند بزرگ خانواده بودم که حالا باید مسئولیت برادر 16 ساله و خواهری 12 ساله را هم به عهده می‌گرفتم. مادرم کمی ضعیف و بیمار بود. باآنکه 45 سال بیشتر از عمرش نمی‌گذشت اما به‌ظاهر شصت‌ساله به نظر می‌رسید. او نزدیک بیست‌وهفت سال همسرداری و بچه‌داری کرده بود درحالی‌که شوهرش تمام این مدت را از بیماری دیابت رنج می‌برد و بالاخره این دشمن خاموش کار خودش را کرد و همسر را از او و پدر را از فرزندانش گرفت. حالا او مانده بود و سه فرزند که بزرگترینشان من بودم. وقتی دیپلمم را گرفتم و وارد رشته کشاورزی دانشگاه شدم، پدر دنبال کارم را گرفت تا با پرداخت هزینه‌های قانونی موفق به دریافت معافی از خدمت برای من شد. سال قبلش دوره دانشگاهیم تمام شده بود و یک مهندس کشاورزی بیکار بودم. پدر بازهم میان جانم رسید. او زمینی به وسعت ده هکتار را که در روستا از اجدادش به ارث برده بود اما به علت بیماری و کار فراوان نتوانسته بود آبادش کند به من سپرد و اصرار کرد تا آستین‌هایم را بالا بزنم و مزرعه‌ای بزرگ راه‌اندازی کنی. مقدمات کار را در مدت یکسال فراهم کرد و حالا فرصت آن فرارسیده بود تا همه اندوخته تحصیلی ام را در چهار سال دانشگاه روی این زمین پیاده کنم. منطقه، پر آب‌وخاک حاصلخیز بود. پدر توصیه کرد تمام زمین را زیر کشت نهال بادام ببرم و من اینچنین کردم. بادامستانی با 5هزار نهال منقا مهیا شد. تمام‌وقتم را صرف این باغ بزرگ می‌کردم. از صبح سر زمین می‌رفتم و شب‌ها به خانه برمی‌گشتم. مستمری بازنشستگی پدر همراه با پس‌اندازی که در بانک داشت جواب مخارج زندگی را می‌داد. او قبل از فوتش درخواست وامی را برای دایر کردن زمین داده بود که به نتیجه رسید درحالی‌که سه سال خواب برگشت اقساط را داشت. روز و شبم را از هم تشخیص نمی‌دادم. نهال‌ها بزرگ و بزرگتر می‌شدند و من در موقع شانه زدن، تک‌تارهای سفید را لابه‌لای موهای سرم می‌دیدم. خواهر و بردارم بزرگتر و مادرم تکیده‌تر می‌شد. همراه با رشید شدن نهال‌های بادام روحم طراوت پیدا می‌کرد و احساس جوان‌تر شدن می‌کردم. دلم می‌خواست زمین‌های بیشتری داشتم و درختان تازه‌تری در آن می‌کاشتم. هر چه از زمان کشت نهال‌ها می‌گذشت کار مزرعه بیشتر و بیشتر می‌شد و امید به بارور شدن آنها مرا شاداب‌تر می‌کرد و این یعنی امید به زندگی که می‌توانست طول عمر مرا بیشتر کند. می‌خواستم این نهالستان بزرگ را به باغی برای برگزاری جشن‌ها تبدیل کنم درحالی‌که محصول بادامش درآمدی کلان را به همراه داشت و این نعمت‌های مضاعف می‌توانست امید بیشتری برای ادامه حیات من داشته باشد. تنها بهانه‌ای که می‌تواند انگیزه را به‌منظور طولانی شدن عمر افزایش دهد امید به واقعیت های ملموس زندگی است. بر اساس گزارش‌های مستند در حال حاضر 7میلیون و 600هزار نفر در کشور در مرحله سالمندی به سر می‌برند که در سال 2050 میلادی این عدد از مرز هر سه نفر یک نفر سالمند خواهد گذشت و کشور ما را در مقام نخست پیری قرار خواهد داد! یعنی از هر سه نفر یک نفر به سن کهولت خواهد رسید! ازنظر سطح بهداشت روحی، روانی و فردی این امتیاز بهترین است اما نگرانی اصلی کمبود جوانان کشور است که باید چرخ‌های اجتماعی و اقتصادی را به حرکت درآورند تا بازنشستگان، سالمندان و از کار افتادگان در رفاه و آسایش باشند. توفیق راه یافتن به امیدواری بیشتر برای ادامه زندگی در بین جامعه کشور اگرچه امری مهم است اما آثار مثبت آن زمانی بیشتر نمودار می‌شود که مسئله ازدواج از دایره رکود خارج گشته و جوانان علاوه بر وصلت با یکدیگر به داشتن فرزند نیز علاقه‌مند و امیدوار شوند و این یکی از حساس‌ترین وظایف خطیر دستگاه‌های مسئول و بهزیستی کشور برای دوام آینده خواهد بود.

ادامه دارد

ارسال نظر

اخرین اخبار
پربیننده‌ترین اخبار