درامر متالیکا: نگفتیم آهنگِ آرام نداشته باشیم

ضرب‌الاجل و تاریخ انتشار چیز خوبی است؛ چون مجبورتان می‌کند کارها را تمام کنید… آخرین قطعه‌ای که نوشتیم «هاردوایرد» بود که آن را در یک هفته نوشتیم و ضبط کردیم. ناگهان متوجه شدیم که اُه، ما می‌توانیم همه این کار را در مدت یک هفته انجام دهیم!

آن‌گونه که لارس اولریش درامر گروه «متالیکا» به مجله «رولینگ استون» می‌گوید، یکی از بزرگ‌ترین مسائل گروه در ساختن آلبوم «هاردوایرد…تو سلف-دستراکت»، دهمین آلبوم گروه که هشت سال پس از آخرین آلبوم‌شان در سال ۲۰۰۸ میلادی، این بود که برای اولین‌بار در ضبط هیچ ضرب‌الاجلی وجود نداشت. او می‌گوید: «ضرب‌الاجل و تاریخ انتشار چیز خوبی است؛ چون مجبورتان می‌کند کارها را تمام کنید… آخرین قطعه‌ای که نوشتیم «هاردوایرد» بود که آن را در یک هفته نوشتیم و ضبط کردیم. ناگهان متوجه شدیم که اُه، ما می‌توانیم همه این کار را در مدت یک هفته انجام دهیم! باید یک‌جورهایی برای خودمان تاریخ تعیین می‌کردیم؛ چون می‌توانستیم از پس آن بربیاییم».
درنهایت آلبومی پر از یورش‌ها و شلاق‌های تهییج‌کننده متال برای هدبنگرها به وجود آوردند که با وجود زمان ۷۷دقیقه‌ای‌اش، ارزش بیش‌ازاندازه طولانی‌بودن را داشت. بااینکه در قطعاتی مانند «دریم نو مور» و «هیر کامز ریونج» قدرت نوازندگی و صراحت آلبوم سیاه «متالیکا» (اشاره به پنجمین آلبوم گروه) به رخ کشیده می‌شود، قطعات دیگری مانند «اسپیت اوت دِ به ون» و «اطلس، رایز!» پلی میان پراگرسیو پیوجلستیک، موج نوی هوی‌متال بریتانیایی، و آلبوم «اند جاستیس فور آل» است، اما به‌طور کلی این آلبوم ادامه جریانی است که در آلبوم آخرشان، «دِت مَگنتیک» سعی کردند به وجود آورند؛ آلبومی که در آن صداهای خام و بی‌پرده‌ای را با صداهای ترَشی که خود از پیشگامانش بودند ترکیب کرده بودند.
این بار اولریش و جیمز هتفیلد پس از گم‌شدن گوشی کرک همت و ازدست‌رفتن ریف‌های زیادش، مجبور شدند نگاه منسجم‌تری به آهنگسازی بیندازند. اولریش می‌گوید: «ضبط این آلبوم برای ما چالشی بزرگ برای به‌عمل‌درآوردن بهترین ایده‌ها بود. این اولین‌بار است که آلبوم‌شان با لیبلِبلکِند ریکوردینگ منتشر می‌شود.
زمانی‌که درامر «متالیکا»، یک ماه پیش از انتشار آلبوم، با مجله «رولینگ استون» مصاحبه کرد همچنان روند ضبط برایش تازه بود و با هم‌گروهی‌هایش به دنبال این بود که متوجه شود چطور به این نقطه از کارشان رسیده‌ است.
ــ یکی از قطعات برجسته آلبوم آخرین قطعه آن، یعنی «Spit Out the Bone»، است. در این قطعه سعی شده است موسیقی ازطریق ایده‌های متفاوت‌تر و با سرعت بسیار بالایی پیش رود. چطور توانستید همه‌چیز را باهم در این قطعه گرد هم آورید؟
آن قطعه برایمان تنها یک تجربه بود. نسخه‌های دیگری از این قطعه دارم که دو تا سه دقیقه طولانی‌تر هستند. فقط می‌نواختیم و می‌نواختیم و می‌نواختیم. درواقع، این اولین آهنگی بود که بعد از آن از خودمان پرسیدیم «آیا بیش‌ازاندازه چیزهای خوب در آن وجود ندارد؟». از آن کارهایی بود که انگار در دنیاهای متفاوت و با سبک‌های متفاوتی می‌نواختیم. به این روند ادامه دادیم؛ چون برایمان خیلی هیجان‌انگیز بود.
ــ می‌فهمم، اما علاوه‌برآن تاثیرات دوره کیلرز آیرون مِدِن را نیز می‌توان شنید. آیا این چیزی بود که آگاهانه دنبال می‌کردید؟
قطعا. به‌نظر من، چیزی بیشتر از موج نوی هوی‌متال بریتانیایی در این قطعه شنیده می‌شود؛ این آهنگ پر از ریف‌های کوبه‌ای است و درامز نیز ساده‌تر نواخته می‌شود.
ــ از دیگر تاثیرات می‌توان به تاثیر گروه «موتورهد» اشاره کرد. درواقع «مردر وان» با استفاده از نام قطعات ساخته‌شده این گروه ادای دینی به لِمی است. به من گفته بودی از طرفداران سرسخت او هستی. آیا تو و جیمز با هم روی ترانه این قطعه کار کرده‌اید؟
نه. ترانه این قطعه تقریبا کار جیمز است. درست زمانی بود که لِمی در ماه دسامبر درگذشته بود و همگی به‌شکل‌های متفاوتی سعی می‌کردیم با مرگ او کنار بیاییم. جیمز هیچ‌وقت و درباره هیچ‌کسی چنین ترانه‌ای نسروده است. زمانی‌که آن را خواندم، از صراحت و بی‌پردگی آن جا خوردم؛ چون جیمز بیشتر به نوشتن ترانه‌هایی با مضمون غیرمستقیم تمایل دارد. بیشتر آن‌ها بسیار انتزاعی هستند؛ به‌همین دلیل، برایم بسیار عجیب بود، اما بعد از چند بار خواندن عاشقش شدم.
ــ با توجه به انتزاعی‌بودن ترانه‌ها، قطعه «مات اینتو فلِیم» درباره کیست؟ به نظر می‌رسد این ترانه به شخص مشهوری اشاره می‌کند.
خیلی موذی هستی! (می‌خندد) می‌دانید من تصمیم گرفته‌ام که آن را نه بپذیرم و نه رد کنم. چند بار دیگر هم درباره آن از من پرسیده‌اند. می‌دانم که این سوال از کجا می‌آید، اما اگر جیمز می‌خواهد درباره آن حرف بزند، خودش می‌داند. بدیهی است که در این دوره ستاره‌سازی این ترانه به‌راحتی می‌تواند به کسی مرتبط باشد، اما من از جیمز می‌خواهم خودش هر وقت خواست به این سوال جواب دهد (می‌خندد).
ــ آیا جیمز در مورد دیگری با ترانه‌هایش تو را غافلگیر کرده است؟
او دنیای خودش را دارد. چیزی که درمورد او وجود دارد این است که دوست دارد ترانه‌ها را دائما تغییر دهد. از بار اولی که آن‌ها را می‌شنوید تا زمان نهایی‌شدن‌شان مدام تغییر می‌کنند؛ بنابراین باید حواس‌تان باشد به آن‌ها زیاد نچسبید. او می‌تواند در فوریه از کلماتی استفاده کند و در مارس نصف آن‌ها و بعدتر در آوریل یک‌چهارم آن‌ها را تغییر دهد؛ نهایی‌شدن ترانه‌ها چنین روندی را دنبال می‌کند.
در «دت مَگنتیک» در ۸۰درصد از ترانه‌ها با او همراه بودم و نظر می‌دادم، اما در این آلبوم این کار را نکردم. دیگر او را آن‌قدر می‌شناسم که بدانم چه‌وقتی به من احتیاج دارد و چه‌وقتی ندارد. این بار حس کردم او بیشتر در دنیای خودش است؛ حتی در زمان‌هایی که احساس می‌کردم در حال تقلاست بازهم می‌دانستم چه‌زمانی خود را عقب بکشم. این بار این کار را کمی بیشتر از معمول همیشه انجام دادم.
ــ برای ساختن آلبوم ساعت‌های متمادی به ریف‌ها گوش می‌دهید. چطور تو و جیمز توانستید نوع صدادهی آلبوم را تعیین کنید؟
این بار خیلی این کار را انجام ندادیم. در «دت مَگنتیک» برای این کار خیلی وقت گذاشتیم و خیلی دور هم جمع شدیم که بتوانیم نوع صدای آلبوم را مشخص کنیم. تهیه‌کننده ما، ریک [روبین] خیلی دوست دارد دور هم جمع شویم و در این‌ باره با هم صحبت کنیم. برایمان واقعا خوب بود که بنشینیم و وضعیت خودمان را ارزیابی کنیم؛ اینکه که بودیم، درباره خودمان چه فکر می‌کنیم، کجا هستیم و کجا می‌خواهیم باشیم. سال‌های سال تلاش کردیم که میان گذشته و آینده تعادلی ایجاد کنیم. زمان‌هایی بوده است که برای اینکه در دام تکرار نیفتیم مشخصا به گذشته پشت کرده‌ایم.
دو سال پیش، قبل از شروع «هاردوایرد» با هم هیچ صحبتی نکردیم. همه تابستان، با هر بدبختی که بود، ریف‌های داخل آی‌پاد را گوش کردم. بعد با جیمز صحبت کردم و گفتم چیزی در حدود سی یا چهل ایده از میان ۱۵۰۰ ریف وجود دارد که می‌توانند اساس کار ما باشند. بعد شروع کردیم و آن‌ها را بررسی کردیم. برخلاف «دت مگنتیک»، این بار ما فقط دور هم جمع می‌شدیم و می‌نواختیم. تقریبا مانند این بود که از همان‌جایی که «دت مگنتیک» را قطع کرده بودیم آن را ادامه می‌دادیم. چیزی‌که فرق کرده بود این بود که بعد از تمام‌شدن قطعات، مثلا در «اسپیت اوت دِ بون»، قطعات را تروتمیز و آن‌ها را کوتاه‌تر و مختصرتر می‌کردیم. ریک ما را تشویق می‌کرد که حتی بیشتر و بیشتر این کار را انجام دهیم و طولانی‌تر و دیوانه‌کننده‌تر جلو برویم.
ــ در این آلبوم تنها قسمت آرام پیش‌درآمد قطعه «مَن آنکایند» است که بیشتر به قطعه «ریمِمبر تومارو»، به‌همراه بیس و گیتار، شبیه است. آیا عمدا از آهنگ‌های آرام‌تر دوری کرده‌اید؟
نه. هیچ‌وقت نگفتیم آهنگ آرام نداشته باشیم. مسئله این است که جنس خوب تا آخر می‌آید، اما جنس کمتر خوب پایین می‌ماند. البته می‌فهمم شما چه می‌گویید، اما اتفاقی که افتاده خودآگاه و ازپیش‌تعیین‌شده نبوده است.
ــ در آلبوم «هاردوایرد» کدام قطعات را بیشتر دوست دارید و به آن‌ها افتخار می‌کنید؟
هنوز تصمیم نگرفته‌ام. همچنان با آن مانند قطعه‌ای از کار یا یک تجربه موسیقایی برخورد می‌کنم ــ‌ می‌دانم چیزی که خواهم گفت خیلی شبیه به سال ۲۰۱۶ نیست‌ــ اما از اول تا آخرش را دوست دارم؛ همه ۸۰ دقیقه آن را دوست دارم. یک کار حسابی است (می‌خندد). به‌نظرم منسجم‌ترین ضبطی بوده است که تاکنون انجام داده‌ایم.
آلبوم «دت مَگنتیک» چهارده قطعه داشت که ده‌ قطعه اول در یک جهت و چهار قطعه باقیمانده در جهت دیگری بودند. قطعات ۱۱، ۱۲، ۱۳ و ۱۴ آن‌قدر شباهت نداشتند که با ده قطعه دیگر منتشر شوند؛ بنابراین آن‌ها را نگه داشتیم که دیرتر و در زمانی دیگر در ئی‌پی «بیاند مَگنتیک» منتشر کنیم. چیزی که درباره این دسته از آهنگ‌ها احساس کردیم این بود که انسجامی که از اول تا آخر آن‌ها بود با هیچ‌یک از چیزهایی که به خاطر می‌آوردیم یکسان نبود؛ حتی درمورد قطعه «لُردز آو سامِر» فکر کردیم آن را در کنار ۱۲ قطعه اول بگذاریم، اما بعدا دیدیم که انسجام آن‌ها آن‌قدر بالاست که ترجیح می‌دهیم همه چهار قطعه را باهم منتشر کنیم. من عاشق یکپارچگی آن هستم؛ خیلی بالاست، حداقل برای ما. بدیهی است که هیچ‌کس به آهنگ‌های ما گوش نمی‌کند و با خود فکر کند که قطعه نهم از آلبوم «لود» به‌خوبی قطعه یک یا دو یا سه یا ۱۰ از آلبوم «بِلَک» است. به‌نظرم این ضبط خیلی عمیق است و انسجام آن برای ما هم حتی عمیق‌تر بود. راستش را بخواهید از این بابت خیلی هیجان‌زده هستم.
ــ این انسجام را چطور توضیح می‌دهید؟
سوال خوبی است. نمی‌دانم. وقتی درباره این‌جور چیزها صحبت می‌کنی باید از واژه «اقبال» استفاده کنی یا «عاملی ناشناخته»؛ چیزی مانند همزمانی و تقارن. نمی‌دانم. به‌نظرم تنها به اقبال بستگی دارد؛ این‌طور نیست؟
ــ آیا کرک همت با گم‌کردن گوشی پر از ریفش کارتان را به تعویق انداخت؟
هیچ‌وقت کمبود مواد اولیه نداریم. سخت‌ترین چیز درباره روند تولید حجم موادی است که داریم. شاید به نظر مسخره بیاید، اما حقیقت دارد؛ مامواد اولیه زیاد داریم؛ همگی خیلی پرکار و فعال هستیم و هر طور شده است آن را انجام می‌دهیم که به بهترین نتیجه برسیم.
مثل این است: «اینجا ۱۵۰۰ ایده وجود دارد. می‌توانیم شماره ۴۷ را برداریم؛ چون به نظر می‌تواند پایه خوبی برای چیزی باشد. می‌توانیم کارهای زیادی با آن بکنیم و این واقعا خوب است.» اگر هم شماره ۴۸ را برمی‌داشتیم و همه آن کارها را برایش انجام می‌دادیم ممکن بود نتیجه کار به خوب خیلی نزدیک شود. اینکه بگوییم «ساعت دوی صبح شروع به کار می‌کنیم» (می‌خندد) برای مصاحبه خیلی شاعرانه به نظر می‌رسد، اما درنهایت ساعت ۱۰ باید به استودیو برویم و برای کارمان زمان بگذاریم. نمی‌خواهم از کلمه «کار» استفاده کنم، اما باید برایش زمان صرف کنید. در انتهای روز شما ده‌دوازده آهنگ راک‌اندرول دارید. این زمان برای پیداکردن داروی سرطان یا مالاریا نیست؛ تنها یک دسته آهنگ راک‌اندرول است که برای عده‌ای مهم است. بدیهی است که گاهی باید یک قدم عقب بروید و دوباره شروع کنید.
ــ سخت‌ترین قطعه‌ای که ساختید کدام است؟
باید یکی از تمرین‌های پیش‌تولید «قطعه نَو وی آر دِد» استفاده می‌کردیم. وقتی شروع به دنبال‌کردنش کردیم درباره کاری که انجام می‌دادیم باید خیلی فکر می‌کردیم و این ما را در تنگنا قرار داد. می‌دانم در موسیقی هاردراک به نظر کمی عجیب می‌آید، اما علاوه‌برآن باید میان حس‌وحال و گروه موسیقی‌مان تعادل برقرار می‌کردیم. البته زمانی‌که قطعه آن‌قدر درگیر قاعده نباشد این روند راحت‌تر انجام می‌شود. در حین ضبط قطعه «قطعه نَو وی آر دِد» هر چه جلوتر می‌رفتیم کار فشرده‌تر و دقیق‌تر می‌شد، اما ناگهان دیدیم آن را انجام داده‌ایم و یک‌جورهایی ضربِ زندگی و حس‌وحال را از آن گرفته‌ایم (می‌خندد). قطعه را دوباره از مرحله پیش‌تولید، تقریبا مانند آخرین تمرینات، گوش کردیم و چیزی که شنیدیم این بود: «موج کاملا متفاوتی در این قطعه به گوش می‌رسد. بیشتر با ماهیتی زنده تا اینکه فقط در کنار هم گذاشته شده‌باشند.» درواقع ما نسخه‌ای را انتخاب کردیم که کمی راحت‌تر و آزادتر بود.
ــ بله ریتم این قطعه، در مقایسه با «دت مَگنتیک» نوسان بیشتری دارد.
البته که سعی کردیم و از این جریان در این ضبط، در مقایسه با آخرین ضبط، بیشتر آگاه بودیم.
بااینکه همه آلبوم در یک سی‌دی جا می‌شد چرا آن را به دو بخش تقسیم و در دو سی‌دی عرضه کردید؟
به‌نظرم تقسیم‌کردنش ایده خوبی بود. این آلبوم ۸۰ دقیقه است و فکر کردیم دوقسمت‌کردنش خوب خواهد بود.
ــ مانند یک وقفه.
وقفه را دوست دارم؛ خوب است.
ــ وقتی برای اولین‌بار خبر انتشار آلبوم «هاردوایرد تو سلف دستراکت» را دادید گفتید با این آلبوم دیسک اضافه دیگری نیز که حاوی «ریف‌های اصلی» است خواهد آمد، اما بعدتر نظرتان تغییر کرد و کاورهایی از «رینبو» و «دیپ پرپل» و «آیرون مدن» ، به‌همراه تعدادی از اجراهای زنده‌تان، را گذاشتید. چرا نظرتان عوض شد؟
این اتفاق خیلی سریع افتاد. واقعا به این می‌مانست که دور میز نشسته باشیم و بگوییم «خب، الان چکار کنیم؟» بعد از یکی دو هفته گفتیم «بیاییم آلبوم را با اجرای زنده «مینِپولیس» عرضه کنیم». خیلی‌سریع وارد جریان شدیم. می‌دانستیم به چیزی اضافه برای نسخه دولوکس احتیاج داریم؛ بنابراین دموها و ریف‌ها را بی‌هیچ فکری برداشتیم. متوجه شدیم چیزهای زیادی هست که می‌توانیم برداریم. الان شرکت ضبط خودمان را داریم. از «دیپ پرپل» تا «دیو» و «رینبو» و «آیرون مدن»، همگی، کارهایی هستند که ما هیچ‌گاه آن‌ها را با امضای خودمان منتشر نکرده‌ایم؛ بنابراین می‌خواستیم که این بار حتما این کار را انجام دهیم.
دموها و ریف‌ها الان بیشتر به سرگرمی شبیه هستند که به دردی نمی‌خورند، اما شاید پنج سال دیگر و یا دیرتر از آن‌ها استقبال و قدردانی شود؛ برای همین تصمیم گرفتیم چیزهای جالب دیگری را با مخاطبان‌مان تقسیم کنیم.
ــ آیا دوست دارید کمپانی ضبط خودتان را داشته باشید؟
صادقانه بخواهم بگویم خیلی کار دارد. باید خودتان این‌جور تصمیم‌ها را بگیرید. همه کاری که انجام می‌دهیم در جهت این است که روی پای خودمان بایستیم و منتظر کمک کسی نباشیم. انتشارات «واینیل» خودمان را داریم؛ پس می‌توانیم ضبط خودمان را هم داشته باشیم؛ حتی اگر جهان نابود شود بازهم انتشارات خودمان را داریم و به هیچ‌کسی وابسته نیستیم (می‌خندد).
همیشه می‌خواستیم «متالیکا» مستقل باشد. دوباره می‌گویم؛ برای این تصمیم حتی اگر آدم‌های زیادی هم استخدام کنید بازهم باید کارهای زیادی را خودتان انجام دهید. ماگروهی از آدم‌های دیوانه را در اختیار داریم که کارها را مدیریت و اداره می‌کنند، اما هنوز هم باید کسی باشد که آن‌ها را مدیریت و اداره کند و این به عهده اعضای گروه است. این‌ها مسائل خوبی هستند که می‌توانید درگیرش باشید و هنوز موفق باشید و همچنان بتوانید برای مخاطبان‌تان کارهای جدید بسازید و از این‌جور چیزها؛ اما مطمئنا حجم کار از همیشه خیلی بیشتر است. این مسئله خیلی خوبی است که در سال ۲۰۱۶ با آن درگیر باشید.
ــ اگر «هاردوایرد» آخرین قطعه‌ای بود که قرار بود رویش کار کنید، آیا نام آلبوم را چیز دیگری به‌جز «هاردوایرد…تو سلف دستراکت» می‌گذاشتید؟
نه، این کار را نمی‌کردیم. چیزهای دیگری بود که دنبال‌شان بودیم، اما «هاردوایرد…تو سلف دستراکت» همیشه همان چیزی بود که می‌خواستیم. باید به ندای قلب‌مان گوش می‌دادیم.
وقتی پیرتر می‌شوید گاهی به ندای قلب‌تان گوش می‌دهید. زمانی‌که ۲۰ یا ۳۰ساله بودم هیچ‌گاه این کار را نمی‌کردم، اما الان گاهی می‌نشینم و از خودم می‌پرسم «آیا این کار درستی است که انجام می‌دهم؟» مثلا در روند ساخت قطعات همیشه از خیلی قبل‌ از شروع کار تمامی مراحل را به‌ترتیب در ذهن دارم، حتی در مراحل نوشتن‌شان، اما حتی در دوره‌های موفقیت هم به خودم می‌گویم «نه، به‌ نظرم اشتباه است و باید جای این دو آهنگ را با هم عوض کنم» و بعد یک هفته بعد می‌گویم «این چه‌کاری بود که انجام دادم؟» به‌همین دلیل، میان دو آلبوم واینیل و دیجیتال و سی‌دی تفاوت‌هایی در ترتیب قطعات وجود دارد؛ چون ترتیب‌گذاری قطعات واینیل شش هفته زودتر از سی‌دی انجام می‌شود. یاد گرفته‌ام که همیشه به صدای درونم اعتماد کنم؛ چون مردی پیرم که اینجا می‌نشینم و به ندای قلبم گوش می‌کنم؛ این فقط مرحله‌ای از پیرشدن است. به یاد نمی‌آورم در جوانی هیچ‌گاه زیر بار انتخاب‌هایم کمر خم کرده باشم.
ــ برنامه کنسرت‌های آینده‌تان چگونه است؟ در گیگ وبستر ها به حاضران گفتید سال دیگر در نیویورک شاهد اجرایی در فضای باز خواهند بود. آیا منظورتان این است که در استادیوم اجرا خواهید کرد؟
ما فعلا کارهای مربوط به تورهایمان را انجام می‌دهیم. در حال آماده‌شدن برای اجرای آسیایی ژانویه هستیم و بعد در افتتاحیه رویال آرنای جدید در کپنهاگ دانمارک اجرا خواهیم داشت و در آخر در آمریکای جنوبی برای لولاپَلوزا برنامه برگزار خواهیم کرد و چندین کار دیگر.
ما هنوز در حال نهایی‌کردن برنامه‌های ایالات متحده هستیم. در این مرحله دوست ندارم اطلاعات بیشتری بدهم تا زمانی‌که کار تکمیل شود، ولی می‌خواهیم در تمام ایالات متحده اجرا برگزار کنیم و منتظریم دوباره بهترین اجراهایمان را به روی صحنه ببریم. مسلم است اجراهای بی‌نظیر زیاد داشته‌ایم، اما از سال ۲۰۰۹ تاکنون چنین توری در ایالات متحده برگزار نکرده‌ایم و بی‌صبرانه منتظر آن هستیم.

منبع: مجله رولینگ استون - مترجم: سونا بشیری/مجله اکسیر

ارسال نظر

اخرین اخبار
پربیننده‌ترین اخبار