2050 سال انفجار جمعیت در جهان
حسن روانشید* چالشهای مبتلابه جهان در سی سال آینده، آنچنان گسترده و غیرقابلتصور است که نمیتوان بهآسانی درباره آن سخن گفت. شاید امروز یکی از نگرانیهای عمده دولتها و جوامع کمبود آب در بعضی از مناطق دنیا باشد اما این معضل ممکن است تا سال ۲۰۵۰ به جنگی بزرگ پیرامون آب تبدیل شود که تکلیف دیگر ستیزها، چالشها و تنشهای آن زمان نیز با پیشرفت سریع علوم پرواضح است! در نیمه دوم قرن بیست و یکم کسانی که حضور دارند شاهد جنگهای فناورانهای خواهند بود که با ابزاری جدید، پیامدهای آن غیرقابلتصور و تجسم خواهد بود، آن جنگها جای ستیزهای اتمی را خواهند گرفت و این در حالی است که جمعیت جهان باوجود به تحلیل رفتن منابع و معادن، تا سال 2050 میلادی به 9 میلیارد نفر خواهد رسید! اگرچه آگاهیم سالهای نیمه دوم دهه پنجاه در قرن بیست و یکم، زمانی است که فرزندان و نوادگان ما ناچار به زندگی در آن و پذیرفتن تنشها و چالشهای آن هستند اما امروز خود نیز شاهد آغاز این تخریب و نابسامانیها در اکوسیستمها شدهایم که نتیجه زیادهطلبی جهان اولیهاست! سوراخ شدن لایه اوزون که حاصل نابهنجاریهای غرب و شرق پیرامون صنایع سنگین است نخستین میخ بود که به تابوت کره زمین در اواخر قرن بیستم توسط همه کشورهای صنعتی جهان و بویژه آنها که عضو جامعه حراست از هوای زمین نیستند کوبیده شد. امروز پیشدرآمدهای این نابسامانی جهانی در اکوسیستمها بهوضوح قابلرؤیت است. ذوب شدن یخهای قطبی که حاصل آن بارندگیهای سیلآسا و بیموقع و خارج از فصل است یکی از نتایج حاصل از این اتفاق است که جایگاهی جز رانش زمین و از بین رفتن مراتع براثر ایجاد مسیلها نخواهد داشت. این تغییرات آغاز انحطاط مزارعی خواهد بود که در حال حاضر غذای جمعیت 7 میلیاردی کره زمین را تأمین میکنند و بهمرورزمان از وسعت آنها کاسته خواهد شد و درنتیجه میزان تولید را نیز کاهش خواهند داد. امروز جرقههای این انقراض عظیم زدهشده و میرود تا بهمرورزمان کل مناطق حاصلخیز جهان را در برگیرد. چالشهای آینده جهان بستگی به نیازهای روزافزون و زیادهطلبی جوامعی دارد که ارزشها را در حال میپندارند! کسانی که تئوریسین سفر و زندگی در کرههای دیگر هستند، کاملاً آگاهاند که زمین در حال تحولاتی ناشی از تغییرات و دستکاری است که انسانها در آن ایجاد میکنند. اما انفجار جمعیت در سال 2050 علاوه بر غیرقابلتحمل بودن اکوسیستمها از پذیرش این نفوس، چالشهای تازهای را نیز به همراه خواهد! سازمان ملل متحد تنها نهاد مسئول است که وظیفه دارد همه هموغم خود را برای کنترل این تغییرات درراه استوار کند و اندیشمندان جهان را به تجمعی بزرگ نه در نیویورک کاملاً امنیتی و بسته بلکه در گوشهای آزاد از این کره خاکی دعوت کند که بیش از همه موجودیتهای معتبر درخطر انقراض اکوسیستمهای خود قرارگرفته است! این مجمع از هماکنون در اندیشه یافتن راهکارهایی باشد تا بتواند تغییراتی در تنشهای موجود بهمنظور پیشگیری از فجایع در پیش نیمقرن آینده ارائه دهد و مشخص کند عوامل ناپایدار جهان را در این سالها چگونه میتوان مدیریت کرد. یکی از وظیفههای شورای امنیت در سازمان ملل این است که از خود سؤال کند آیا میشود همچنان ساکت نشست تا 20 درصد از کشورهای جهان، 80 درصد از منابع انرژی را به نفع خود مصادره کنند؟ و اگر قرار است این روند همچنان ادامه داشته باشد برای کسب انرژیهای نو و تازه چه باید کرد؟ آیا خشکیها و جزایر دنیا بهمرورزمان زیر آبی که از یخهای قطب جنوب جدا میشود خواهند رفت؟ برای جمعیت سالهای آینده بعد از دهه پنجاه قرن بیست و یکم که مازاد بر توان کره زمین هستند چه اکوسیستم تازهای را میتوان پیشبینی کرد؟ شاید مهمترین رسالت جامعه ملل متحد برای نسلهای آینده امن کردن محیط و اکوسیستم زندگی در کره زمین باشد که امروز از آن غافل شده است!
ادامه دارد