چرا همچنان در جا میزنیم؟!
چند سالی است که تواناییها و چالشهای موجود در سطح کشور بهمنظور تکیه زدن به خود و رهنمود تولید داخلی در کنفرانسها، سمپوزیومها، سمینارها و نمایشگاههای بسیار که نتیجه هرکدام برای خود هزینههایی را از بعد مادی و معنوی دارند تحلیل میکنیم
حسن روانشید- اصفهان امروز: چند سالی است که تواناییها و چالشهای موجود در سطح کشور بهمنظور تکیه زدن به خود و رهنمود تولید داخلی در کنفرانسها، سمپوزیومها، سمینارها و نمایشگاههای بسیار که نتیجه هرکدام برای خود هزینههایی را از بعد مادی و معنوی دارند تحلیل میکنیم که پس از اتمام هریک بیانیهای را به همراه دارد اما به نظر میرسد پس از قرائت این متن از پیش تهیه و تدوینشده، پرونده به بایگانی سپرده میشود و هرکس به دنبال کار خودش میرود. اگر اینچنین نبود حالا باید مسئولان دستگاههای برنامهریزی و اجرایی دراینباره علامههای دهر شده و نیاز به تحقیق و تفحص و تجسس برای افقهای آینده اقتصادی درزمینه تولید داخل نداشته باشند و بدون تردید آستینها را برای اجرا بالا بزنند. آنچه از محتوای آن به چشم میخورد چیزی نیست جز درجا زدن روی خط آغاز یعنی همان نقطه به نام صفر. به همت و براساس نیاز و رفع تنگناها، تولید شکوفا شده و میتوان علاوه بر رفع نیازهای داخلی صادرات هم داشت اما هنوز قادر نیستیم در حد ادعا، بگوییم همه آنچه را که روی خط کارخانههای داخلی میفرستیم خودمان تهیهکرده و کوچکترین نیازی به مواد اولیه و اطلاعات علمی خارج از کشور نداریم. و این نخستین و آخرین نشانه از وابستگی در پشت پرده است که میتواند در زمانهایی خاص با چالش روبرومان کند. قطعا برای حذف نیاز به بیگانگان ناچاریم کمبودهای شدیدی را در تولید داخل تحمل کنیم که این پروسه حتمی است و پیش از این در هندوستان توسط مهاتما گاندی به بوته امتحان سپردهشده و پس از سالها رنج و هجران به موفقیت رسیده است. اما امتیازات متنوع سرزمین ما برای رسیدن به اهداف عالی بیش از کشورهایی همچون هند است، زیرا ایران علاوه بر دارا بودن نیروهای بالقوه، زیرساختها و سرمایههای بالفعل را نیز داراست که میتواند اهرمی برای به حرکت درآوردن قدرت بلامنازع منطقه باشد. زمان آن فرارسیده تا اسرافیل در صور خود بدمد و قوای سهگانه همافزایی کنند و حواشی را کنار گذاشته و چالشها را به فرصت تبدیل کنند. حجتالاسلام سالک نماینده مردم اصفهان در مجلس شورای اسلامی مدعی است 140 هزار میلیارد تومان درآمد مازاد دولت از افزایش قیمت ارز است که میتواند زمینه را برای ورود به تأمین نیازها از تولید داخلی بهشرط بینیاز شدن از مواد اولیه خارجی فراهم کند و برای رسیدن به هدف و اسراف نکردن در این درآمد بادآورده چارهای نیست جز اینکه وزارت «صمت» دور خود چرخیدنهای سنواتی را کنار گذاشته و روشهای منسوخشده را در برگزاری نمایشگاههای بینالمللی به بایگانی تاریخ بسپارد، بهصورت حقیقی و نه نمادین به انگیزهها و ابتکار جوانان و سازندگان داخلی بهاداده و واردات را تنها به اقلامی اختصاص دهد که اگرچه موجود است اما بهرهبرداری از آنها به محیطزیست صدمات جبرانناپذیری وارد میکند. برگزاری نمایشگاههای مبل در کشور زمانی میتواند همه خواستهها و نیازهای داخلی و ضروری را تأمین کند که تنها چوب آن از خارج وارد و بقیه اقلام بدون وابستگی به مواد اولیه در داخل تولید شود. اگرچه بعضی از کشورهای همسایه در شمال و غرب کشور به خاطر داشتن منابع طبیعی با تولید ارزان آستینها را برای رقابت تنگاتنگ با بازار کار ایران بالا زدهاند اما این وظیفه وزارت صنعت، معدن و تجارت است تا زمینه را برای تولیدکنندگان مهیا کند که مصرفکننده داخلی را در این مقوله اغنا کند، درحالیکه واردکنندگان این صنف نیز انگیزهای برای شرکت در نمایشگاههای اینچنینی نداشته و سرمایه خود را برای ورود چوب بسیج کند. امروز ایران یکی از تولیدکنندگان مطرح پارچههای مبلی در جهان است و کارخانههای عظیم داخلی آن در مناطقی همچون قزوین و کاشان به این حرفه اشتغال دارند و عالیترین قطعات فلزی موردنیاز این هنر را صنایع داخلی خلق میکنند بنابراین تحول حکم میکند تا برای حضانت و حفاظت از محیطزیست و برجا ماندن صنعت مبلسازی تمامی چوب موردنیاز آن از تهاتر کالا و میعانات و نفت خام با کشورهای دارنده این محصول وارد و در اختیار آنها گذاشته شود.
ادامه دارد