رزقی که چشمها به دنبال آنست!
گفتند برای حفظ درختان کهنسال در غرب اصفهان که بیشترین باغهای میوه این شهر در آنجا قرار دارد به مدت ده روز آب زایندهرود از مسیر رودخانه متروکه فولادشهر بهسوی نجفآباد و خمینیشهر جاری شود، اگرچه در چند روز نخست ناهماهنگیهایی در اجرای این طرح مشهود بود
حسن روانشید- اصفهان امروز: گفتند برای حفظ درختان کهنسال در غرب اصفهان که بیشترین باغهای میوه این شهر در آنجا قرار دارد به مدت ده روز آب زایندهرود از مسیر رودخانه متروکه فولادشهر بهسوی نجفآباد و خمینیشهر جاری شود، اگرچه در چند روز نخست ناهماهنگیهایی در اجرای این طرح مشهود بود اما در نهایت و با وجود همه مشکلات در مسیر انتقال این کار نیز انجام شد تا حداقل یک نوبت آب به انبوه درختان میوه منطقه برسد. اما ایکاش این واقعه تلخ را هضم میکردیم که آب نیست و مصمم نبودیم که در این برهه از زمان اصرار به کشت برنج و گندم در این منطقه خشک داشته باشیم. نگاهی به شالیزارهای منطقه لنجان که از دریافت آب در نوبتهای بعدی و گرمای شدید محروم شده و رو به زردی میروند نشان از آن دارد که علفی زرد و تهی از دانههای برنج بوده و درنهایت بیش از علوفهای برای چرای دام به دست برنجکار نمیرسد که شلتوک خود را به خاک سپرده، غافل از اینکه آبی برای رشد و نمو آن ندارد که حالا چشممان به مختصری از این مایه حیات باشد که بحق بهسوی غرب شهر میرود تا از نابود شدن هزاران درخت تنومند پربار جلوگیری کند. برنج و گندم را میتوان از مکانی دیگر در همین کشور تهیه و به کویر آورد اما خشکیدن درختان مثمر ثمر را که نسلها برای آن زحمتکشیدهاند و مرارتها بردهاند قابل جبران نیست زیرا نابودی آنها به مفهوم و معنای حذف حیات از اکوسیستم یک منطقه است. کلاهمان را قاضی کنیم و اجازه دهیم تا حداقل اندک سرمایهای که از این نعمت گرانبها و بیبدیل داریم صرف نیازهای ضروری ازجمله تأمین مصارف خانوادهها و همچنین آبیاری درختانی شود که فضای زندگی و حیات را برای ما مهیا میکنند. وظیفه جامعه ایرانی در این برهه از زمان تنها صرفهجویی و قناعت در مصرف و جلوگیری از اسراف آن است که اینگونه میتوان همه نیازها را مدیریت کرد. آب از نعمتهای بیبدیلی است که همه موجودات زنده به دنبال آن هستند اما بازهم از این نوع متاعهای باارزش وجود دارد که چند سالی است براثر غفلت مسئولان با چالشهایی مواجه شده که هنوز هم نتوانستهاند راه چارهای برای آن پیدا کنند. مجسم کنیم زمانی را که برای خرید نان به مغازههای نانوایی که امروز میتوان این صنف را مظلومترین کسبه بازار لقب داد میرویم و چند قرص نان از آنها میخریم و پول مختصری را که در بازار این روزها عددی به شمار نمیرود تقدیم میکنیم و ازآنجا خارج میشویم اما هیچ زمان نشده سرمان را برگردانیم و به نگاههای شاطر و فروشنده نظر بیندازیم که انگار قسمتی از جان او را به ثمن بخس خریده و با خود میبریم زیرا با این کسبوکار نمیتوانند نیازهای اولیه ادامه حیات و ضعف خود را تأمین کنند درحالیکه با چنگ و دندان بقای آن را تا امروز حفظ کردهاند. حل مسئله نان چند سال باید طول بکشد که واحد نانوایی را ناچار سازد برای روی پا ماندن به کم کردن وزن چانه آن و یا استفاده از جوششیرین به جای خمیرمایه که کمیاب و گران است روی آورد؟ آیا این مسئله همچنان بدون حل باقی مانده. آیا کسبه شریف نانوایی باید همهروزهای خود را نگران اجاره مغازه، خرید آرد، پرداخت قبوض آب و برق و گاز، واریز حق بیمه کارگران، پیدا کردن خمیرمایه و دیگر هزینههای این شغل پردردسر بگذرانند؟ پنج سال از آخرین تغییرات قیمت این قوت لایموت میگذرد که با وجود افزایش همه هزینههای زندگی در جامعه هیچگونه تغییری نکرده است. جا دارد شخص آقای رئیسجمهور که قسمتی از آرای خود را از این صنف دارد پا پیش گذاشته و تکلیف این مسئله مهم اما پیشپاافتاده در دامنه اقتصاد جامعه را برای همیشه حل کند! وعده تسهیلات 14 میلیون تومانی نیز که این اواخر توسط مسئولان به صنف نانوا داده شده اگر دلسوزانه بوده و جنبه لطف و مرحمت دارد باید بودجه آن از محل وجوه اداره شده در بانکها تأمین شود تا حداقل بهره و کارمزدی کمتر داشته باشد.
ادامه دارد