بازارچه دردشت پاتوق آشپزی‫ها و میوه‫فروشی‫ها بود‬‬‬

بازارچه دردشت پاتوق آشپزی‫ها و میوه‫فروشی‫ها بود‬‬‬

اصفهان امروز، حاج‫رسول روزگاریان، کاسب بازارچه دردشت:

قبلا اینجا خیابان ابن‫سینا نبود و به جایش، کوچه‫ای بود که می‫خورد به کوچه بابلدشت و خیابان مدرس. آن روزها رعیت‫ها از شمس‫آباد، سرلت و آهنگران، مرغ و تخم‫مرغ بومی و گندم می‫آوردند و از کوچه بابلدشت و بعد از بازار دردشت می‫رفتند، سبزه میدان و آن‫ها را می‫فروختند.

بازارچه دردشت حدود 70 سال پیش قیامتی بود. سبزه میدان هم شلوغ بود و تخت و کرسی می‫گذاشتند و همه میوه‫ای‫ها می‫رفتند آنجا. فروش آن روزها کیلویی نبود و پنجاهی می‫فروختند. بنگاه میوه شاهین در خیابان حافظ بود و میوه‫فروش‫ها از آنجا بار می‫خریدند. بنگاه میوه قبل از آن در اول خیابان صارمیه بود، بعد میدان شهرداری و بعد از خیابان حافظ هم بنگاه میوه و بازار تره‫بار به سمت باغ رضوان جابجا شد.

آن روزها میوه‫فروش‫ها، میوه‫شان را از بنگاه خیابان حافظ تهیه می‫کردند و توی این بازار می‫فروختند. خورزوکی‫ها (خورزوقی‫ها) هم خربزه خورزوکی (خورزوقی) می‫آوردند که گمبلو (گرد) و مثل قند بود.

آن وقت‫ها کود شیمیایی نبود که پای محصولات‫شان بدهند. رعیت آن روز با خر و شتر، بار جابجا می‫کردند. یوشون و چوق (چوب) هم می‫آوردند برای سوخت دکان‫های نانوایی، بعد تانک آمد و پس از آن نفت رایج شد. تانک‫ها را باد می‫کردند و نفت تویش می‫ریختند و آن را می‫گیراندند تا حدود 9 شب. همین حالا یک زیرزمین توی بازارچه دردشت هست که قبلا دکان نانوایی بود و حالا شهرداری آن را خریده و درش را بسته است. بعد از انقلاب، این کارها وازده شد (از رواج افتاد).

دکان نانوایی‫ها تا جلو انقلاب (پیش از انقلاب)، گاز نداشتند. آن سال‫ها اینجا چهار پنج تا آشپز داشتیم. شب‫ها، یکی از شاگردهای آشپزی، می‫خوابید تو مغازه و تا صبح پوسته‫پسته و پوسته‫گردو و چوق و یوشون زیر دیگ عدسی می‫پاشید تا شعله روشن بماند و عدس رنگ بیندازد و جا بیفتد و تا صبح آماده شود. آشپزها صبح ساعت 5 باز می‫کردند و «حق با علی است» می‫گفتند و با چنگال، حلیم و عدس را هم می‫زدند.

حلیم و عدس‫های سابق چیز دیگری بود، گوشت بومی می‫انداختند تویش و حلیم‫شیر را پنجاهی سه ریال می‫فروختند و عدس را پنجاهی سی شاهی. اینجا چهار پنج تا سبزی‫فروش هم داشتیم که صبح‫ها می‫رفتند با خر، سبزی از بازار شاهین در خیابان حافظ می‫خریدند و می‫آوردند اینجا. بعدش خرها رفتند کنار و با سه‫پاچه و سه‫چرخه بار می‫آوردند. زن‫ها هم با کیسه و زنبیل از آن‫ها سبزی می‫خریدند و سی شاهی، یک ریال یا دو ریال، سبزی قرمه‫سبزی می‫گرفتند. در دکان‫های سبزی‫فروش‫ها صبح که می‫شد شلوغ بود. ما هم در مغازه‫مان اسفناج می‫پختیم و چغندر و فرنی و شیربرنج.

اینجا یک کامسرا (کاروانسرا) بود که توی آن بافندگی می‫کردند و پنجاه تا صد تا کارگر توی آن لنگ می‫بافتند و گلیم‫های سابق را. ظهر که می‫شد، کارگرها و عمله‫ها می‫آمدند بازارچه دردشت و سی شِی (شاهی) نان می‫سِدن (می‫ستاندند، می‫گرفتند) با سی شاهی شیربرنج و شله‫زرد و بعد می‫رفتند توی کامسرا یا مسجد آقانور، ناهارشان را می‫خوردند. یک حج‫خان (حاج‫خان) هم تو این کامسرا بود که صبح‫ها شیر بومی می‫دوشید و خانه‫دارها از او پنجاهی یا صد من شیر سه ریال می‫گرفتند و می‫جوشاندند و با آن، شیربرنج می‫پختند. حالا شیر پاستوریزه‫ها را ماست می‫کنند، ولی آن روزها این‫طور نبود. وقتی خیابان ابن‫سینا را اینجا کشیدند، دیگر بازار دردشت یواش‫یواش سبک شد (از رونق افتاد). حالا تقریبا 5 سال است مغازه‫های بر خیابان ابن‫سینا به هم رسانده و شلوغ شده و قیمتش سانتی شده، اما قیمت مغازه‫های بازارچه مفتکی شده است. مغازه‫های ما قبلا خیلی گران بود و من دوهزار تومان سرقلفی (سرقفلی) این دکان را دادم، دوهزار تومان 70 سال پیش از این، تقریبا می‫شود 200 میلیون الان. این قزه (این‫قدر) ارزش داشت. پول نبود آن روز، حرف دو ریال و سه ریال و 5 زار و 8 ریال و این‫ها بود. اول هم اوضاع ما خوب بود. حالا هم 10 سال است با این سوپرها و کوثر یک و دو سه که باز شده، همه می‫روند با ماشین‫هایشان آنجا خرید می‫کنند. بس که ماشین هست. من یک سواره داشتم، یک پیکان 47 هم داشتم و با این‫ها جنس‫هایم را جور می‫کردم.

ارسال نظر

اخرین اخبار
پربیننده‌ترین اخبار