کدام درمان‌های ضدپیری سن بیولوژیکی را کاهش می‌دهند؟ یافته‌های مطالعه جدید

در جستجو برای یافتن درمان‌های مؤثر ضدپیری، برخی روش‌ها مانند تغییرات سبک زندگی سالم و داروهای تجویزی خاص، نتایج امیدوارکننده‌ای از خود نشان داده‌اند. یک تحلیل گسترده جدید از مطالعات انسانی نشان می‌دهد که برخی از این مداخلات می‌توانند نشانگرهای مبتنی بر DNA از «سن بیولوژیکی» را تغییر دهند، در حالی که برخی دیگر، مانند مکمل‌های بدون نسخه، تأثیر قابل اندازه‌گیری کمی دارند.

این یافته‌ها که در مجله Nature Medicine منتشر شده، حاصل کار تیمی از محققان دانشکده پزشکی ییل به سرپرستی آلبرت هیگینز-چن است. راغاو سهگال، نویسنده اول این مطالعه، می‌گوید این پژوهش برای اولین بار نشان می‌دهد که برخی درمان‌ها تأثیرات مشخص و قابل اندازه‌گیری بر روند پیری دارند.

برای اولین بار نشان داده‌ایم که برخی درمان‌ها تأثیرات قابل اندازه‌گیری دارند. این امر قبلاً ممکن نبود، زیرا داده‌های کافی برای گفتن اینکه این نشانگرهای زیستی به طور مداوم به این مداخلات پاسخ می‌دهند، در اختیار نداشتیم. — راغاو سهگال

ساعت‌های DNA برای اندازه‌گیری سن بیولوژیکی

برخلاف سن تقویمی که صرفاً تعداد سال‌های عمر را می‌شمارد، سن بیولوژیکی تلاش می‌کند سرعت تغییر سلول‌ها، بافت‌ها و اندام‌های بدن را ارزیابی کند. این تحلیل بر «ساعت‌های اپی‌ژنتیک» متمرکز بود؛ ابزارهایی مبتنی بر آزمایش خون که با بررسی «متیلاسیون DNA»، سن بیولوژیکی را تخمین می‌زنند. الگوهای متیلاسیون DNA با افزایش سن به طور قابل پیش‌بینی تغییر می‌کنند و الگوریتم‌ها می‌توانند آن‌ها را برای تخمین سن اپی‌ژنتیک تحلیل کنند.

محققان داده‌های ۵۱ مطالعه مداخله‌ای را گردآوری کرده و بیش از ۱۱۰ نشانگر زیستی متیلاسیون DNA را قبل و بعد از هر مداخله مقایسه کردند. کاهش سن بیولوژیکی لزوماً به معنای عمر طولانی‌تر نیست، اما نشان می‌دهد که آیا یک مداخله بر فرآیندهای بیولوژیکی مرتبط با پیری تأثیر می‌گذارد یا خیر.

ورزش، رژیم غذایی و داروها پیشتاز هستند

این مطالعات چهار دسته کلی را پوشش می‌دادند: تغییرات سبک زندگی، درمان‌های دارویی، مکمل‌های بدون نسخه و روش‌های پزشکی.

برنامه‌هایی که ورزش را با رژیم غذایی سالم (مانند مدیترانه‌ای، کم‌کربوهیدرات یا کم‌چرب) ترکیب می‌کردند، به طور مداوم سن اپی‌ژنتیک را کاهش دادند.

داروهای تجویزی بیشترین کاهش را ایجاد کردند. قوی‌ترین نتایج در مورد متفورمین و سماگلوتاید (که برای کنترل متابولیک و مدیریت وزن استفاده می‌شوند) و درمان‌های ضد TNF (که پروتئین سیستم ایمنی مرتبط با التهاب مضر را مسدود می‌کنند) مشاهده شد.

در مقابل، مکمل‌ها و برخی روش‌های پزشکی که در این تحلیل گنجانده شده بودند، سن اپی‌ژنتیک را به طور قابل‌توجهی کاهش ندادند. همچنین، تأثیر این مداخلات در شرکت‌کنندگانی که به بیماری مبتلا بودند، بیشتر از داوطلبان سالم بود.

## راهی سریع‌تر برای مطالعه پیری

اثبات اینکه یک درمان طول عمر را افزایش می‌دهد یا از بیماری‌های مرتبط با سن جلوگیری می‌کند، ممکن است به دهه‌ها پیگیری نیاز داشته باشد. نشانگرهای زیستی معتبر می‌توانند راهی بسیار سریع‌تر برای شناسایی درمان‌های امیدوارکننده ارائه دهند.

اگر در نهایت اعتبار این نشانگرهای زیستی جدید برای پیش‌بینی سلامت طولانی‌مدت تأیید شود، دانشمندان قادر خواهند بود درمان‌های ضدپیری را بسیار سریع‌تر ارزیابی کنند. به جای اینکه دهه‌ها منتظر شواهد حاصل از کارآزمایی‌های بالینی بمانیم، می‌توانیم در عرض چند سال یا حتی چند ماه ببینیم کدام مداخلات و در چه افرادی مؤثر هستند. — راغاو سهگال

با این حال، محققان هشدار می‌دهند که این یافته‌ها هنوز قطعی نیستند. هیگینز-چن تأکید کرد که کاهش یک نشانگر زیستی به سمت سن جوان‌تر، به طور خودکار ثابت نمی‌کند که یک مداخله پیری را کند کرده، از بیماری جلوگیری می‌کند یا عمر را طولانی‌تر می‌سازد.

ما یک رویکرد دقیق و سیستماتیک برای ارزیابی و مقایسه چگونگی تغییر نشانگرهای زیستی در طیف گسترده‌ای از مداخلات ایجاد کرده‌ایم، و این یک گام حیاتی در مسیر درست است. با این حال، معنای واقعی آن تغییر باید به طور کامل درک شود. — آلبرت هیگینز-چن

او افزود که محققان هنوز باید بفهمند این تغییرات چه معنایی برای خطر طولانی‌مدت بیماری‌های مرتبط با سن و کاهش عملکرد بدن دارند.

این مطلب صرفاً جنبه اطلاع‌رسانی دارد و خوانندگان باید برای هرگونه تصمیم مرتبط با سلامتی با یک متخصص واجد شرایط مشورت کنند.