همه کارها بر وفق مراد
بشر ممکنالخطاست که این یک شعار نیست بلکه نغزی است به اثبات رسیده تا انسانها بدانند وقتی در اوج افتخار هم هستند ممکن است با لغزش مواجه باشند و همین بیتوجهی میتواند همه تلاشهای مثبت در گذشته را پایمال کند.

بشر ممکنالخطاست که این یک شعار نیست بلکه نغزی است به اثبات رسیده تا انسانها بدانند وقتی در اوج افتخار هم هستند ممکن است با لغزش مواجه باشند و همین بیتوجهی میتواند همه تلاشهای مثبت در گذشته را پایمال کند. وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی اگرچه همه این سالها را پس از دفاع مقدس به دلیل آرامشهای موجود با خیالی راحت سپری کرده و بیشتر جنبه اداری داشت درحالیکه مشخص بود سکون در این ارگان نوعی آرامش قبل از طوفان است که امکان دارد در یک لحظه به بحران تبدیل شود و اتفاقا این حادثه اوایل اسفند 1398 به وقوع پیوست تا جنجالی بزرگ در کشور ایجاد کند. آنروزها وزیر تازهکار بهداشت که یک مجموعه سیاست زده را توأم با قهر و استعفا را تحویل میگرفت آنقدر تجربه نداشت که ممکن است چنین رویدادهای نا خواستهای نیز حادث گردد تا یک اپیدمی ناشناخته و فاقد دارو و درمان همچنین واکسن برای پیشگیری، آحاد جامعه را زمینگیر کند و اقتصاد متزلزل را نیز به قرنطینه بفرستید اما مساعدتهای دیگر نهادها ازجمله امکانات سپاه، ارتش و تشکیل بهموقع ستاد مقابله با کرونا توانست تا حدودی اجازه ندهد بحران به فاجعه تبدیل گردد. تجربیات دو سال و نیم
گذشته وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی که در تمام طول آن توسط همه دستگاههای حمایت میشد و مقام معظم رهبری هم در اوج درایت مجوز برداشت یک میلیارد دلار از حساب ذخیره ملی را برای آن صادر کردند باعث شد تا به کمک شرکتهای دانشبنیان و بنیادهایی مانند برکت و تامین واکسن، ۷۵ درصد از جامعه دوزهای اول و دوم واکسن را تزریق کنند وگرنه سازمانهای متوفیات و آرامستانهای کشور ظرفیت پذیرش از دست رفتگان را نداشتند تا بزرگترین فاجعه در کشور رقم بخورد. آنچه میتواند از برداشت این گذار تاریخی برای نظام و بخصوص دولتهای آن و از همه بااهمیتتر وزارت متولی بهداشت درس عبرت باشد همین است که کاری کند تا بار دیگر دچار بنبست نشود. اگرچه هنوز هم کرونا بهطور کامل حذف نشده و موج هفتم آن در سطح کشور جولان میدهد اما تا حدود قابل قبولی تحت کنترل درآمده و میطلبد تا کسانی که اختیار بهداشت و سلامتی جامعه را در دست دارند این فرصت را شکار کنند و زیرساختهای لازم را اصولی تدوین نمایند که از مهمترین آنها برونرفت از معضل کمبود داروست تا چشم جامعه پس از نیمقرن تعطیل شدن اماکنی چون ناصرخسروها را شاهد باشد. حالا به اولین ماه از طرح آزمایشی
«دارویار» نزدیک میشویم که البته در عین اینکه نیازمند به آن بودیم اما همچنان مشکلاتی را هم به همراه دارد. چالش عمومیت نداشتن بیمه همگانی، دونرخی بودن بیمهای و غیر بیمهای بودن داروها، رفتوآمدهای مجدد و پرداخت حق ویزیت به پزشکان بهمنظور تجدید نسخ بیمارانی که باید داروهایی را برای یک مدت طولانی یا تا پایان عمر استفاده کنند ازجمله نواقص موجود در طرح «دارویار» است که کمیسیون بهداشت و درمان مجلس علاوه بر مسئله عدم تکمیل پرونده الکترونیک سلامت و نسخ الکترونیکی، بهروز بودن تسویه مطالبات بیمهها و بهتبع آن تسویه مطالبات داروخانهها از سازمانهای بیمهگر هم از نکات مهم در موفقیت دارویار است اما تاکنون در حوزه بستری و در نرمافزارهای HIS بیمارستانها بهویژه مراکز درمانی تحت پوشش بیمه سلامت بهطور کامل این انطباق صورت نگرفته است و بعضا این دسته از بیماران متحمل افزایش هزینههای ناشی از حذف ارز ترجیحی از قیمت دارو شدهاند. محمدرضا احمدی نماینده مردم رشت در مجلس با اشاره به کمبود دارو در داروخانهها گفته است: «وقتی مردم به داروخانهها مراجعه میکنند ادعا میشود که دارو وجود ندارد، اما همان داروها در بازار با
قیمت گزافی خریدوفروش میشود که نشان میدهد در این زمینه دستهایی پشت پرده است.» از سویی حسینعلی شهریاری رئیس کمیسیون بهداشت و درمان هم گفته است که «قیمت داروهای تولید داخل به قیمت داروهای وارداتی و خارجی نزدیک شده و ممکن است مردم به سمت داروهای خارجی هجوم بیاورند.» جواد نیکبین نماینده مردم کاشمر و بردسکن هم در اخطاری به استناد اصل 29 قانون اساسی گفته است: «بنده نگران هستم طرح دارویار همچون طرح تحول سلامت کام مردم را تلخ کند. طرح تحول سلامت هم قرار بود مانع از تداوم دریافت زیرمیزیها شود، اما نهتنها درست نشد، بلکه بیشتر هم شد. طرح دارویار قرار است جلوی قاچاق را بگیرد و دارو را با قیمت کمتر به دست مردم برساند، اما نمیتواند، چراکه الآن ۷ درصد داروخانههای کشور دولتی هستند و ۵۴ درصد گردش مالی را دارند، اما دارو در آنها نیست، درحالیکه دارو در ناصرخسرو و مرزها بهوفور یافت میشود، بنابراین نشان میدهد داروخانههای دولتی در قاچاق دارو دست دارند.» حالا این گوی و این میدان که وزارت بهداشت بتواند پس از دو سال خدمت تماموقت و پراسترس این مدال ارزشمند را برای همیشه نزد خود نگه دارد و تلاش کند بقیه کارها هم از
اینسو بر وفق مراد جامعه باشد.
ادامه دارد